orfeas no friends

Κιβωτός

2012-02-08T17:54:00.000+02:00

Μόνο ένα κρεβάτι.
Μόνο ένα στρώμα κι ένα σκέπασμα.
Αυτό χρειάζεται η αγάπη μας
Και τίποτ' άλλο από ολόκληρο τον κόσμο

Ένα κρεβάτι
Μόνο ένα στρώμα κι ένα σκέπασμα
Που σαν σχεδία ναυαγών θα μας τραβήξει
Μέσα στο τέλειο κενό μέσα στο μαύρο
Μέσα στο τίποτα

Μόνο ένα κρεβάτι
Μόνο ένα στρώμα κι ένα σκέπασμα
Τα δυο κορμιά μας σε αυτή την κιβωτό
Είν' αρκετά να ξαναχτίσουμε τον κόσμο

2012-02-06T15:19:00.002+02:00

Πυροτεχνήματα και χρυσαφί κορδέλες

τα μεγαλεία της καρδιάς μας

Άνθη γεμίσαν την αρχή απ’ το καλοκαίρι

οι μεγεθύνσεις τους

Επιταγές

2012-02-06T11:37:00.002+02:00

Ομίχλη πέφτεις με κλείνεις σ' άσπρο σύννεφο

Μπαίνεις μπροστά μου και μου κρύβεις το πεδίο

Τυφλά κι απέλπιδα τραβάω σαν σε σφαγείο

ταγός στην αμαρτία και στην θυσία πρόσφορο

Όταν το θέλεις δίνεσαι κι όταν το θες μου παίρνεις

στην άγια τράπεζα ή σε βρώμικα παγκάκια

μάρτυρες γίνονται οι σκιές και τα στενάκια

σώματος κι αίματος, ζωής παροξυσμένης

Ο στεναγμός σου και το βλέμμα σου κρεμάνε

γύρω απ´ τον άμοιρο λαιμό μου χίλιες πέτρες

κι όταν μαραίνεις την καρδιά, μου λεν πως φταίχτες

είν' οι επιταγές μου οι ακάλυπτες που σκάνε

Είπες πως θα 'ρθεις να με βρεις

2012-01-28T02:30:00.000+02:00

Στις πολυδιάστατες ερημιές
Και τις απαστράπτουσες υποσχέσεις
Στα όνειρα του αυτόχειρα
Και στα ψέμματα των εραστών

Στη λαχτάρα του χεριού που σε κράτησε
Την λάμψη του μαχαιριού του
Το τέλμα και το ξόδεμα
Το ανόητο, το λίγο
Το τίποτα

Κι ύστερα να ανθίσουν πασχαλιές...

Η τελεία

2012-01-23T18:13:00.001+02:00

Των ερώτων τα σύμπαντα

γεμίσαν την καρδιά μου

μ´ ανοξείδωτες εμμονές

Εκρηγμένα φιλιά

συντριβές και ρήμαγμα

και ‘συ που με μάλωνες και μ’ ερίχνες κάτω σαν τα φύλλα

να μαραίνομαι

σου ψάχνω χρόνια ένα στίχο να υπερασπίζεται το εύθραυστο του έρωτα

και δεν βρίσκω ούτε μια λέξη…μια τελεία…

Κι έτσι

Κατάντησα μια υπερβολή που ξεθώριασε

Αυταπάτη μεγαλείου που σβήνει

Ένα εθιμοτυπικό τίποτα

Χαρακώνω ημέρες στην ραχοκοκαλιά μου και οργανώνω φιέστες

Αναβιώνω το μεγαλείο σου άνοστα και επετειακά

Και μετά αγνοώ πως είναι να με συγχωρώ

Γι’ αυτά που είμαι και για εκείνα που δεν είμαι

έρωτας: τέχνη ή τεχνική

2012-01-16T00:01:00.002+02:00

Συνάντησα χτες τυχαία μία φίλη που είχα καιρό να δω. Ξεροστάλιασε στην βιτρίνα ενός καταστήματος κοιτώντας με λατρεία και χαμόγελο μισότρελλου ένα καρό πουκάμισο. Αντρικό! Περίμενα λίγα λεπτά πριν της μιλήσω. Σχεδόν δίπλα της. Αποροφημένη σε κυκεώνα σκέψεων δεν αντιλήφηκε την παρουσία μου. Στο τέλος απορρημένος της είπα - σχεδόν ξυπνώντας την από λήθαργο - με τακτ νταλικέρη: "μωρή, τι το κοιτάς έτσι το καρό το ανδρικό λες και βλέπεις τρίγωνο Ελενίδη με τα σιρόπια του; Δεν βγαίνει στο νούμερό σου…μπασμένο!" Πάντα μιλάω με τρόπους στους φίλους μου.

Ξεπερνώντας τον αρχικό αιφνιδιασμό και με μελομένα ματάκια αφού με αγκαλιάζει στοργικά μου πετάει αφοπλιστικά κι ονειροπόλα: "ξέρεις...είμαι ερωτευμένη..."

"Με το πουκάμισο μωρή;" σκέφτηκα και την αρπάζω από το μπράτσο να την σύρω στο παρακείμενο καφέ.

- Τι σου συμβαίνει γλυκιά μου; (Δεν είμαι γκέυ και δεν καταλαβαίνω πως μου βγαίνουν όλα αυτά τα "μωρή" και τα "γλυκιά μου". Αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι είναι ερωτευμένη.)

- Είμαι ερωτευμένη…

- Μπράβο σου. Και το καρουδάκι; Ανταποκρίνεται;

- Δεν κατάλαβες, μου λέει. Βαγγέλη τον λένε. Δυο μέτρα παληκάρι, όμορφος (τα ξέρω αυτά τα όμορφος των ερωτευμένων γυναικών αλλά επειδή και πάλι δεν είναι το θέμα μας δεν ήθελα να την διακόψω ούτε να την πληγώσω), έξυπνος (ψηλό κ έξυπνο μόνο τον Μητσοτάκη ξέρω, Θεέ μου σχώρα με), με προσόντα ...(πάσο εδώ) αθλητικά!

- Μπράβο αγάπη μου. Χαίρομαι για σένα!!!

- Αχ ναι, ναι, ναι!!!

Κι αφήνει να της φύγει ένας μακρόσυρτος αναστεναγμός ευθέως ανάλογος με τα προσόντα του Βαγγέλη…υπέθεσα. Θα ήμουν απλώς χαρούμενος αν έμενε ως εκεί. Και απροβλημάτιστος. Αλλά συνέχισε την ιστορία της.

- Δεν ξέρεις τι μου έκανε την παραμονή πρωτοχρονιάς; είπε και τα ματάκια της σπίθισαν...

- Τι σου έκανε μάτια μου ο κερατάς να τον τσακίσω;

- Και πάλι δεν κατάλαβες, μου λέει. Με συγκλόνισε ο Βαγγέλης! Με κάλεσε σπίτι του για να περάσουμε μαζι την παραμονή. Μπαίνω σπίτι και τι να δω...;

- Το κρεβάτι του σαδομαζό στρωμένο με τα λουριά του και τα λοιπά όργανα έτοιμα;;

- Μα τι λες;;;;

- Επειδή είπες σε συγκλόνισε...

- Είσαι σάχλας.

- Με προσβάλεις!

- Έλα σου μιλάω!

- Ε, λέγε!

- Ο καλός μου είχε βάλει στο τραπέζι δύο κεράκια. Είχε έτοιμο ένα μπουκάλι κρασί με δύο ποτήρια και το τζάκι αναμμένο!!!!

- - ....

- - Δε θα πεις τίποτα;

- - Μα τι να πω; Περιμένω να δω τι σου έκανε και σε συγκλόνισε...

- - Μα σου είπα. Είχε αναμμένο τζάκι, κεριά και κρασί και με περίμενε.

- - ...

- - Τι να σου πω βρε αγάπη μου; Αυτό ήταν το συγκλονιστικό;

Ομολογώ ότι έμεινα άναυδος με τον ενθουσιασμό της. Δεν φανταζόμουν ότι κάτι τόσο απλό θα εκληφθεί ως grande κίνηση ευαισθησίας και ρομαντισμού. Δεν έχω πια μεγάλη επαφή με το τι συμβαίνει στην πιάτσα, αλλά αυτό δεν θα το θεωρούσα ποτέ εντυπωσιακό. Ούτε να το κάνω ούτε να μου το κάνουν. Ίσως μια καθημερινή τρυφερή κίνηση. Όχι κάτι για να εντυπωσιαστεί κάποιος τόσο πολύ!

Ακούγοντας και συζητώντας με τη φίλη μου, ένα νέο άνθρωπο με αρκετές σχέσεις ήδη στο ενεργητικό του, συνειδητοποίησα ότι ο έρωτας πλέον έχει απογυμνωθεί από κάθε στοιχείο λυρισμού κι έχει απομείνει μόνον ο σάρκινος, ζωώδης σκελετός του. Το ότι κάποιος στα 25 του, με μια 7ετία μέσω όρο ενεργής ερωτικής ζωής εντυπωσιάζεται από ένα ποτήρι κρασί και ένα αναμμένο τζάκι, είναι μια σκέψη που σου δημιουργεί θλίψη. Ξαναλέω, δεν υποτιμώ την σπουδαιότητα των μικρών καθημερινών εκδηλώσεων έρωτα, πάθους, αφοσίωσης. Δεν χρειάζεται να σου χαρίσει κανείς ένα ταξίδι στο Παρίσι για να νιώσεις οτι σε θέλει. Όμως η αίσθηση που μου έδωσε ήταν ενός ανθρώπου στερημένου από τρυφερότητα, πάθος, ρομαντισμό, φλέρτ.

μικρές αγγελίες

2011-12-21T17:46:00.001+02:00

πωλείται πλώρη,

βαριά μεταχειρισμένη,

ταξιδεμένη και χαραγμένη,

ταραγμένη απ΄τα θεμέλιά της.

ό,τι απέμεινε απ' τη βάρκα

ένα χαρακωμένο στήθος

και το αέναο μιας αναζήτησης.

τιμή λογική...

πωλείται σάκος διαπιστώσεων.

περιλαμβάνει πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπους

που δεν ήταν τελικά η ευτυχία.

προς απόσυρση ή ανακύκλωση...

επίσης ανταλλάσσεται με γόνιμες επαγωγές.

- οι εις άτοπον απαγωγές ήταν επαγωγές στο άτοπο -

κατάλληλος για ιδανικούς ή λιγότερο ιδανικούς αυτόχειρες.

χαρίζεται...ζωή χαρισάμενη.

διαθέτει φύκια για μεταξωτές κορδέλες,

επιφάσεις ονείρων,

και πολλά πολλά έξτρα.

πληροφορίες εντός

Κατάφαση

2011-11-24T13:56:00.001+02:00

Στο ψέμα της κατάφασης αφέθηκα

μαζί σου

Αύριο το ξέρω θα μεθάς άλλες αισθήσεις

μ' ακόμα της ουσίας σου η έξη με βελόνα

μου ποτίζει ενδοφλέβια το κορμί σου

και με κρατάει ζωντανό και πεθαμένο

Πότε σε έβλεπα στα κρυφά, σε γκρεμισμένα σπίτια

Πότε το θαύμα σου χαϊδευα και ζητούσα στα σκοτεινά

Πότε τη δύνη της αγάπης σου στο στέρνο μου ξεσπούσες

Πότε τα λάθη της ζωής μου σου τραντάζαν το κορμί

Φτιάχνω σενάρια πάλι και λέω τι όμορφα που θα ‘ταν

να μην αντέχεις μακρυά μου ν’ αναπνέεις όπως κι εγώ

και να ‘μουν λέει η χαρά σου,

όπως χαρά μου ήσουν κι εσύ...

Ανοησίες...

Έρωτα το θλιμμένο θαύμα σου να διαρκούσε …

η ανθρώπινη φύση

2011-10-23T00:04:00.000+03:00

Σκεφτόμουν λίγο πριν την απλωτή που μου έβγαλε τον ώμο σήμερα το πρωί καθώς κολυμπούσα...

...γιατί ξέρετε είναι μια πολύ μοναχική διαδικασία και βοηθάει καθώς προσπαθείς να επιπλεύσεις να βουλιάζεις στις σκέψεις σου...

...για την ουσία της φύσης μας. Τι μας ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φύση. Διαπίστωσα έτσι στα πεταχτά γιατί δεν είχα και πολύ χρόνο, ίσως 25 μέτρα ή κάτι τέτοιο, ότι αυτό που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα δεν είναι ούτε η ευφυΐα μας (κι άλλα ζώα είναι έξυπνα), ούτε ο πολιτισμός μας (γνωρίζω πλάσματα πιο "πολιτισμένα" από μας), οι ικανότητά μας να κατασκευάζουμε πράγματα (μια ματιά στις κοινότητες των μυρμηγκιών ή των μελισσών θα σας εντυπωσιάσει σε κάθε επίπεδο), ούτε η ικανότητά μας να παράγουμε τέχνη...ούτε τίποτε από όλα αυτά.

είναι η εγγενής ροπή μας στο κακό και τα πάθη μας. δεν μου έρχεται στο μυαλό κανένα άλλο πλάσμα της φύσης που να έχει κακία μέσα του. ούτε και πάθη. θα χαρώ να μου υποδείξετε κάποια...

Κοιμήσου

2011-10-12T12:15:00.001+03:00

Κοιμήσου απόψε, σ' αγαπώ

και είναι τόσο απατηλό, κοιμήσου

Άκου τη θραύση του! Ηχεί σαν "σ´ αγαπώ"

Θυμήσου απόψε, σ' αγαπώ

Φαιδρός το νόμιζα ακριβό, θυμήσου

Στη φόρα αντέταξες στρατό, κρατήσου...

Με οξυγόνο και νερό

παιδιά δικά μας "σ' αγαπώ"

Θα τα αφανίσω

και θα πάω κοιμηθώ

σ' αιώνια νάρκη

να ξυπνήσω

σ' αγαπώ.

Να κλαις απόψε. Σ' αγαπώ.
Βούτα σε μαύρο ωκεανό κι ανοίξου

Αύριο η παλίρροια θα κρύψει το νερό
και θα 'ναι αργά. Απόψε πνίξου

straightjacket

2011-10-11T13:27:00.000+03:00

κι αυτή η καρδιά που υπακούει αυτό το σώμα
κι αυτός ο νους που κουμαντάρει το κορμί

όλα στην ίδια αυτή τη φυλακή...
το 'να από τ' άλλο προσπαθεί να δραπετεύσει...

Περί του έρωτος ξανά

2011-10-09T23:48:00.000+03:00

Ευτυχείς όσοι του άχρηστου έρωτος την ατυχή γνωριμίαν δεν εκάμαν

Όσοι κατάφεραν να νιώσουν την αγνή κι αμόλυντη λαγνεία της σαρκός, απαλλαγμένοι απ' τον δηλητηρίωδη του εναγκαλισμό

Όσοι βιώνουν τα ανόθευτα κύματα της ηδονής ελεύθεροι απ' αυτόν κι όσοι ποτέ δεν ξόδεψαν το νου και το κορμί των στην απατηλή του ανάγκη

Δυστυχείς δε όσοι ακραιφνώς ορίσαν τη ζωή των μέσω αυτού ως μαθηματική συνάρτησιν μοναδικού παράγοντος αιωνίως αγνώστου

Περί της ορμής του απαίδευτου

2011-09-19T00:31:00.000+03:00

Εσείς γεμίστε θέατρα με άρτους και θέαματα

Κραυγάστε για καίσαρες και μονομάχους, για αίματα και οργές

Στα έξω και στα μέσα σας...στα μεταξύ σας

Εμείς εδώ θα μείνουμε προτάσοντας τα στήθη και τις χορδές μας

Τα πάθη μας θα κατευθύνουμε -

άλλοτε αυτοκαταστροφικά κι άλλοτε με την υψηλή τέχνη του γλύπτη -

προς τον βράχο της ψυχής

ταξιδιωτικόν

2011-08-11T01:16:00.002+03:00

η μοναξιά μου μοιάζει στη θάλασσα.
κυκλωτικοί οι ορίζοντές της με τυλίγουν και
πλέω άσκοπα προς ασαφείς κατευθύνσεις,
κούτσουρο φαγωμένο απ' τ' αλάτι.
καταφέρνω να επιπλέω αφελώς,
αλλά όχι ασφαλώς

τα συναισθήματά μου είναι αναλφάβητα.
τραυλίζουν αδυνατώντας να αρθρώσουν λέξη.
παραπαίουν παραμορφωμένα.
ξεχαρβαλωμένα παραθυρόφυλλα
σ' εγκαταλειμμένα σπίτια από πέτρες
παραδίνονται στην εντροπία

οι εμμονές μου με τραβάνε απ' τη μύτη.
συνήθειες παρασιτούν.
υπό κατοχή ζωή μου
το ευθυτενές σου ανάστημα σκεβρώνει η υγρασία
που στάζει, δες, σα σε κορδέλες
απ' του μυαλού μου το ταβάνι ως την καρδιά

Ρωτώντας τη Σοφία

2011-07-11T10:43:00.001+03:00

Κι εσύ Σοφία πως μπορείς να με ξεχνάς

στα δακρυγόνα και στα κρύα;

Χίλιες εξακόσιες και κάτι μέρες

Όλες Δευτέρες

Κι εσύ Σοφία πως μπορείς να μ’ αγνοείς

και να κοιτάζεις τον κάθενα μες τα μάτια;

Εγώ σου μιλούσα για άλλη ευτυχία

σαν απο ‘κείνες που τις βάζουν σε βιβλία

κι αφού με άκουγες μικρή,

με του κορμιού σου την μπόρα,

πως φεύγεις τώρα;

Άκου Σοφία,

αυτό το πάτωμα που το κρεβάτι μας κρατάει

μόλις τα πόδια το πατήσουν θα μας φάει

Θ’ ανοίξει χάσμα στην πολύχρωμη ζωή μας

Και θ’ απομείνει πιο ασπρόμαυρη απο πριν

Βουκολικόν

2011-05-06T14:29:00.001+03:00

Προηγήθηκε η μετατροπή της αγάπης σε αναστεναγμό
...απλωμένο το απόγευμα στον κάμπο...

ακολούθησε τον μετασχηματισμό της λαχτάρας σε κόμπο
...χάιδεψε κι ο αέρας το πυρόχρυσο μαλλί της...

κι ο κάμπος σάλευε από κάτω
αναριγώντας στην αφή του δειλινού
κι αυτή ανατρίχιασε στο χέρι του εραστή της,
όπως η μάνα που κρατάει το παιδί της αγκαλιά

Ανάσυρε τις μνήμες των κυττάρων του και συγκλονίστηκε
Ξεχύθηκε τ' απόγευμα ηδονικό στον κάμπο
Κάτω απ' τα πόδια του
- και κόκκινο και λάγνο -
ανασαλεύτηκε, τεντώθηκε και άπλωσε τις μυρωδιές του
κι αυτός το ρούφηξε και λαίμαργα και βιαστικά

Πεπερασμένα απογεύματα και σεις πυρόχρυσες κοπέλες
Κάμποι που καίγεστε σαν χάρτινα παιχνίδια παιδικά
Χρωματισμένες, μυρωδάτες αναμνήσεις
Κινάει η νύχτα για να ρθει, θάλασσα μαύρη κι αδυσώπητη
Κινάει ο χρόνος για να ρθει

Μα εσείς κρατήστε
Απ´ την ανάγκη γαντζωθείτε
Να παραμένει η ομορφιά κ να ανθίσταται

αγία φθορά

2011-04-28T17:40:00.014+03:00

αντί προλόγου

μυστική χαρά

από τον υπόλοιπο κόσμο με χώρισες

αφημένος στον καιρό

από μένα κι απ' τους άλλους μοναχός

το σώμα θυμάται κι εμμένει

αγνοεί αυτό που μεσολάβησε

επιθυμεί, γερνάει,

και περιμένει...

αντί του θέματος

άγια φθορά

αναφορά στο άχραντο μυστήριο

το χώμα σου

του σώματος το πρώτο υλικό

μέθη χαρά

λύσε τα χέρια, βρέξε τα μάτια

το πνεύμα σου

του σώματος το πρώτο υλικό

άγια φθορά πάρ' το χώμα

κάν' το ξανά σώμα δικό σου

δώσε μου πίσω την ψυχή μου

αποδόμηση σώσε με

αντί επιλόγου

πεθύμησε το σώμα μου το χώμα

περί φύσεως

2011-04-21T14:12:00.003+03:00

δεν είναι τ' όνειρο που απέτυχε

- πλέον κανείς δεν ονειρεύεται -

δες πως χαλάει ο καιρός από παντού

κοίτα πως χάλασε κι ο κόσμος γύρω

η καρδιά μου που πάλιωσε και δεν σώζεται

το κορμί παραδομένο στην λυτρωτική φθορά

το πνεύμα που μοναχό συν-θλίβεται αέναα

στην πέτρα της ανάγκης

δεν είναι τ’ όνειρο που αποδόμησε

την αγάπη σε συνήθειες

τον έρωτα σε άτυχες ζαριές

το καλό σε σχετικότητες

το κακό σε βολικές στρεβλώσεις

είναι η ελαττωματική φύση μου

η επαναπαυμένη και η τεμπέλα

η φτιαγμένη από μια μυστήρια, πρωτογονική βλακεία...

άλλοι την λένε και εντροπία
εγώ επιμένω

2011-04-05T17:15:00.000+03:00

Καθρέφτες οι έρωτές μας
Για να κοιτάζουμε τον όμορφο εαυτό μας
Μα αν το σκεφτείς εγωπαθείς και έρημοι

Καθρέφτες άδειοι οι έρωτες μας
Ιδιοπαθείς. Θλιμμένοι σαν καμμένη γη
Εγκαταλελειμμένα σπίτια και άδειοι σταθμοί

Ευχή

2011-03-31T11:50:00.003+03:00

Μια στιγμή, μια εικόνα,

-μυστική και λάφυρο-

καρφωμένη σε κάδρο

απ' το σώμα ως το άπειρο

Μια ανάσα σαν κλέφτης

ξαγρυπνάει ρυθμικά,

περιμένει κι ο λυγμός της

σπαρταράει κι αγρυπνά

Στα δωμάτια το νοίκι

οξειδώνει το πάθος

Τα σεντόνια λερώνουν

απ' τ' αδιάκριτο κοινό

Στην κρυμμένη ζωή

αποσβένονται οι πόθοι

Γυμνωμένοι οι τοίχοι
ν' αντηχεί η ηθική

Απαστράπτουσα ευχή μου

είσαι πόρνη και γερνάς
Ξεθωριάζεις σαν ίσκιος
σαν το ψέμα ξεφτάς

Τη μυστική αγάπη μας να μην την πεις ούτε σε μας...

2011-03-30T16:06:00.000+03:00

Τα βράδια που κοιμάσαι σε χαϊδεύω

Τις φλέβες στα χεράκια σου αγαπάω

Τις ματωμένες μας ημέρες μας ξεχνώ

Με την ανάσα σου στ' αυτί μου νανουρίζομαι

Με τον χτύπο του σφυγμού σου αποκοιμιέμαι

Τη μέρα κρυβόμαστε ν' αντέχουμε

Τη μέρα οι ζωές μας στα συρτάρια

Τη μέρα χτυπιόμαστε στα ίσα

Τη μέρα δεν έχει αστεία

Τη λύπη που στα μάτια σου λυπάται την πιστεύω

Κόντρα θα βάλω στα προστάγματα του χρόνου

Κόντρα με πλάτη στην ανήθική μου τρέλλα

Κι αυτή τη ρυτίδα που φιλάω στο μέτωπο σου

Θα σου την κλέψω να την κουβαλώ στα ταξίδια μου

2011-03-30T15:02:00.000+03:00

πες μου απροστάτευτε εαυτέ μου

γιατί σου βάζω το πιστόλι στο κεφάλι;

να εγκαταλείπω ανυπεράσπιστες σκοπιές

και χρόνια ολόκληρα...να μην μπορώ να σ' αγαπήσω

Ιθάκη απωλέσθη. Over

2011-03-06T02:35:00.003+02:00

Ανεξαρτήτως θελήσεως

ένα μυαλό ιδιωτεύει

Περιχαρακωμένοι μικρόκοσμοι

κι άτονες μάχες με τα «εγώ»

Μεταφρασμένος καιρός κατά το δοκούν

και μέρες δίδυμες αδερφές

στριμωγμένες σε κουτιά ημερολογίου

η αναζήτηση με ξεγύμνωσε

απ’ όσα όπλα είχα

Τόσος δρόμος που ξέχασα τι ψάχνω

2011-01-24T01:45:00.004+02:00

Γονατισμένος πια πάνω σε θραύσματα
και ψήγματα αιδούς

(πριν) ... όλα δέσμια μιας άγριας παραζάλης

Καμιά φορά όταν πηγαίνει Κυριακή κι όταν το σπίτι αρρωσταίνει,
ευδοκιμούν τα άλλοθι
Κι άλλες, το τραίνο που βουίζει κάθε βράδυ μες τ' αυτιά μου εκτροχιάζεται στο μέλλον ή στο παρελθόν.

Ό,τι μπορεί κανείς για να μην πλήττει καμιά φορά
όταν πηγαίνει Κυριακή
κι όταν το σπίτι αρρωσταίνει
κι όταν ευδοκιμούν τα άλλοθι

Περί ποιήσεως ως αντιποίηση...

2011-01-19T11:52:00.000+02:00

ημιδιαφανής καθρέφτης

ξέρω τι φαίνεται από πίσω όταν κοιτώ την αντανάκλαση που βλέπεις κι εσύ

βλέπω ακόμα και τη βουτηγμένη στη σκέψη σου εικόνα μου...

κι όμως που ξέρεις
μπορεί σ' αυτήν κάτι να βρεις από αυτά που κρύφτηκαν πίσω απ' το τζάμι

Τεχνητή αναπνοή

2011-01-04T17:33:00.000+02:00

Εκβιάζω το συναίσθημα

που δεν προκύπτει.

Τυλιγμένο με ηδονές

για να μην πλήττει…

Σκουριασμένα καρδιοχτύπια,

τεχνητή αναπνοή μου,

εφευρέσεις του μυαλού μου

κι ανασφάλειες του νου μου

τόσες μέρες και σκοτάδια κι όλο λόγια, όλο φωνές

επονείδιστη ζωή μου και εαυτούλη μου ακριβέ

όποια πέτρα κι αν σηκώνεις θα σε βρίσκουν τα θαμμένα

της ψυχής τα λερωμένα και τα χρόνια σου τα ξένα

Φωνάζω στην αγάπη μου

που δεν μ’ακούει

Να βγαίνει από την κρυψώνα της

και ν’ αντικρούει

του θανάτου της το τέλμα,

ανασφάλιστη ζωή μου,

που ούτε καν τις παρυφές

του ονείρου σου αξιώθηκες

με απλήρωτα φεγγάρια θα γεμίζουν οι ζωές μας

με οργές φτιασιδωμένες κι ηδονές ματαιωμένες

όποια αλήθεια θα προκύπτει θα ακυρώνουμε με ζήλο

παραισθήσεις σε συνέχειες κι οι αγάπες μας στον μύλο

Δεν σε χόρτασα

2010-12-25T01:33:00.000+02:00

Δεν σε χόρτασα ακόμα

Η ζωή μας μια στιγμή

κι εγώ διψάω

Έσταζες τον Παράδεισο

Στη γλώσσα και την αφή μου

και δε σε χόρτασα ακόμα...

διψάω για σένα

Έπνιγες κάθε φόβο μου

στην αγκαλιά σου

κι εγώ διψάω για σένα

Είναι το φυλαχτό μου

Το όνειρο στα σκοτάδια

κι εγώ διψάω

για ‘σένα,

την σου υγρασία

που άφηνες στα χέρια μου

στο σώμα μου

Δι’ ευχών της αγίας σου αγκαλιάς

Και εις τους αιώνες δικός σου

Αμήν

Εξόφληση ...

2010-12-09T00:33:00.001+02:00

Μην ξαναδώσεις το φιλεύσπλαχνο φιλί σου

Κράτα το βλέμμα της συμπάθειας για τον σκύλο

Η απεχθής, η νοικιασμένη σου αγκαλιά

είναι θηλιά,

είναι ένας τάφος...

Μην μου πουλήσεις το ευτελές κορμί σου

Ρίξτο στον κάδο,

αδειασμένο είναι κουτί...

Η λυπημένη, η θολή σου η ματιά

Μάσκα, σκιά, παράσταση φτηνή...

Σαν σε επέτειο βρισκόμαστε,

σαν κλέφτες,

για να μου δίνεις ξεροκόμματα στοργής

Το λερωμένο σου φιλί δεν θα μου λείψει

Επιταγές

2010-12-08T18:04:00.001+02:00

Τα πάμε μια χαρά στα μεταχρονολογημένα συναισθήματα

Καημένη απολεσθείσα ειλικρίνεια του παρόντος

Το έλλειμμά σου αντικαθίσταται

με μπόλικη σάλτσα παθιασμένων, θυελλωδών συναισθημάτων στο μέλλον ή στο παρελθόν

Τι τάλαντο κι αυτό!

Αυτοβαυκαλιζόμενοι να δουλεύουμε τον εαυτό μας με τέτοια μαεστρία...!

Κι αυτή θυμάται...

2010-12-07T02:35:00.001+02:00

Ακόμα τρέμει το σώμα σου μέσα μου

Οι δείκτες δείξαν τέσσερις και πέντε

Κι ύστερα λύθηκαν και χάθηκαν στο πάτωμα

Αναμετάδοση. Ραδιοκύματα.

Δέκτες που δέχονταν τα σώματα.

Παλίνδρομες ανάσες και ιδρώτας.

Εδώ που ήρθαμε δεν είναι τόπος

Αυτό που γίναμε δεν είναι χρόνος

Αμηχανίες και μετάνοιες

Κι οι δυο γονατισμένοι στο πάτωμα να ψάχνουμε

Ένας τα ρολόγια

Άλλος τις λέξεις

Να ψηλαφίζουμε το χώμα

Ένας με νύχια

Άλλος με δόντια

Κι ύστερα πάλι στα κλεφτά

Να σκορπάμε τα ευρεθέντα

Το εξαιρετικό μαζί σου ήταν αυτός ο ρυθμός σου

που ακόμα νιώθω μέσα μου

σα να μου έκλεψες απ’ το χέρι το ρολόι

αλλά μου άφησες ένα ατέλειωτο πήγαιν’ έλα εκκρεμούς

και αυτή την αίσθηση πως δεν ξεχρέωσα απέναντί σου

ενώ όλα ξέφτισαν σαν δευτερόλεπτα χρεοκοπημένου χρονομέτρου...

Βίοι παράλληλοι

2010-10-16T00:04:00.003+03:00

Βίοι παράλληλοι

καρδιά κι επάλληλη η προσμονή

Στις εφαπτόμενες

γεύσεις παράδεισου εναλλασσόμενες

Τα παραμύθια μας

δεν αναμειγνύονται· ανακατεύονται

Και μηχανεύομαι όμως δεν φτάνει.

Σώμα, μικρή μου γη

Βάρκα ακυβέρνητη

Βαριά καρδιά

Χώρα βαθιά...ανεξερεύνητη

2010-10-13T01:30:00.001+03:00

Αυτοαναφορά μέσα σε τόση φασαρία

Η αναίρεση κολλημένη στις απόπειρες εκτόνωσης

Αποδόμηση ειλικρινής κ ψεύτικη διαλεκτική

Πυρηνική προσέγγιση του ανέφικτου

Απλοποίηση σε ρυθμό μαύρο κ αρχαίο.

Απλοποίηση σε ρυθμό

Σε ρυθμό

Ρυθμό

σταγόνα

2010-10-05T00:24:00.001+03:00

μια σταγόνα απογοήτευσης πικραίνει χρόνια το στόμα σου

είναι μια σταγόνα, όχι παραπάνω...

κρέμεται και τρεμοπαίζει σε μιαν άκρη...

μια σταγόνα, όχι λιγότερο...

κι εκεί που πας για να χαρείς κυλάει στη γεύση

κι εκεί που πας να λυπηθείς λες πως αντέχεις

μία σταγόνα ακριβώς...

δεν φταίει ό,τι έφυγε ή εκείνα που δεν ήρθαν

είναι μια τρύπα στην καρδιά σου που ποτίζει τη σταγόνα

είναι από χρόνια μια πληγούλα ανοιχτή

Στοκχόλμη. Φωτογραφία με την Μ.

2010-09-08T04:13:00.004+03:00

κι ας άργησα στο ραντεβού

στη μακρινή ζωή σου

τώρα είμαι εδώ

κι ας έχω -λες- μια γεύση μοναξιάς,

μια στάλα πικραμύγδαλο στα χείλη,

στο γκρεμισμένο στόμα μου,

στην σκονισμένη μου αγκαλιά

κι ας άργησα στο ραντεβού

στην ακριβή ζωή σου, τώρα είμαι εδώ.

πες! δεν αξίζει τίποτα αυτό;

θέλω το σώμα σου

μέσο

κι όχημά μου

...

γιατί πως να σου το πω με λόγια

ό,τι το χάδι ομολογεί

και ό,τι το φιλί ξυπνάει...;

φωτογραφία της στιγμής,

ποιος λέει αλήθεια και ποιος ψέματα;

είναι οι αιώνες που σαρώνουν τις ζωές μας;

ή οι ελάχιστες στιγμές που μας τσάκισαν;

φωτογραφία της στιγμής

θέλω να λιώσω μέσα σου.

ποιος όμως είμαι εγώ, μια ανάσα του αέρα,

που θα τολμήσω το αιώνιο;

μου λες «σιωπή», μήπως κι ακούσω την καρδιά μου

που σκάβει λες το στήθος μου να βγει στην αγκαλιά

μα εγώ τρομάζω να σωπάσω...

φοβάμαι μήπως χάσω το ρυθμό της

έλα και κράτα μου το χέρι
είναι τ' ανούσια τα λιθαράκια της ουσίας

έλα και κράτα μου το χέρι
σ' αυτή τη φωτογραφία που σε φιλούσα απαλά με την υγρασία των χειλιών μου
έλα και κράτα μου το χέρι,

δεν ξέρω τίποτα...στο είπα.

Εις μνήμην

2010-08-29T02:21:00.000+03:00

Ξαπλωμένος με τα μάτια ανοιχτά

Τι μετράς στο ταβάνι;

Τι κοιτάς στο σκοτάδι;

Τι περιμένεις να συμβέι;

Εις μνήμην των πεφιλημένων αμαρτημάτων σου

Τελείς τρισάγια σιωπηλά και αλιβάνιστα

Προσωπικά

Επαναλαμβανόμενα

Ακίνητος απλώνεις σπασμωδικά τα αόρατα χέρια

Να ψηλαφίσεις το κενό

Στο τικ, τακ αιωρείται η νύχτα σου ατέλειωτη

Στο τικ, τακ κι η καρδιά σου απλήρωτη...

Το «ό,τι»

2010-08-29T01:26:00.002+03:00

που πήγε αυτή η αλήθεια στα μάτια σου;

αυτή με το χαμένο παραμύθι μου μέσα της;

στο αδιάφορο το «ό,τι» σου

του έρωτά μου το μετάξι πλέκω να δεθώ

σαν Οδυσσέας στο κατάρτι μου

Εγώ σε ξέρω από παλιά

σαν του χεριού μου την αλάνθαστη όψη

Εγώ που σ’ έχω δει σε χρόνια περασμένα

να ανθίζεις γύρω μου

Εγώ που δεν είμαι ο μόνος που σε έχασε

Αλλά...

Εγώ είμαι μόνος

κι εσύ η ματαίωση της προοπτική και της προσδοκίας μου

Αντ’ αυτών

θα γίνω συλλέκτης των πικρών στιγμών

Και θα τις κάνω τραγούδια

Που θα ακούς και θα πονάς

Εν είδει μιας άτυπης εκδίκησης

Που ποτέ δεν σκόπευα να πάρω

Λες κι αγαπούσα αυτά τα «ό,τι» σου πιο πάνω κι από ‘σένα...

...εναντίων μνήμης 1 - 0

2010-08-20T02:15:00.002+03:00

δεν είναι χαμηλή η τιμή τους
θα ήθελα να είναι συμβολική
ενδεικτική της αξίας τους
και της χρηστικότητά τους
ως άγκυρες που με κρατάνε
οι μνήμες που με κάρφωσαν
και μ' άφησαν να αιωρούμαι χρόνια

έτσι δικαιούμαι
να ξεπουλώ συλλήβδην
να μη νοσταλγώ
να απορρίπτω
να μην αναπολώ
να καίω
να μην ερωτεύομαι
να σκέφτομαι
να κερδίζω λυτρωτικά την ζήλεια
προς παρελθόντες εαυτούς μου

flash

2010-08-19T02:12:00.010+03:00

πως να φωτίσουμε τη νύχτα
για να ξανάβρουμε τον δρόμο απ’ τη σκιά;
προς τις χαμένες τις καρδιές μας να ανοιχτούμε
με ολοκάθαρα, ασπρισμένα φτερα....

****

έφτασε λέω η ώρα ίσως να ζήσουμε
μία μία τις κάποτε μεγάλες μας στιγμές
σ’ ένα ρεπλέι τελικό και αλογόκριτο

και πριν απ’ τ’ αντίο στον έρωτά μας τον πρωταρχικό

όλα να τα χαρίσουμε
απ’ όλα να γλιτώσουμε
με μια μετάνοια σε φωτογραφία της στιγμης...

ἡ ἀγάπη ζηλοῖ, περπερεύεται, φυσιοῦται ... για να αντέχει

2010-08-18T02:19:00.006+03:00

υπάρχει ένα είδος αγάπης εξελικτικά προηγμένης

είναι μία αγάπη που μοιάζει γλυκιά σαν σιρόπι αντιβίωσης.
συνήθως ξεπουλιέται φτηνά στην πρώτη ευκαιρία.
εύκολα την παίζει κανείς στα ζάρια.
συχνά αποπειράται να την ξεπαστρέψει σε φριχτά σενάρια στο μυαλό...

όμως αυτή ανθίσταται και διατηρείται υπό αντίξοες συνθήκες.

Ενώ λοιπόν θωπεύεται από τα πιο ανίερα χάδια...
Ενώ συνθλίβεται και κονιορτοποιείται στον μύλο της καθημερινότητας...
Ενώ μεταλλάσσεται σε τραγική περιοδικότητα...

φαίνεται να διατηρείται και να επιβιώνει...

μήπως τελικά αυτή είναι η εξελικτική πορεία και η φυσική κατάληξη των πραγμάτων;
μήπως ο Darwin θα διατύπωνε μια αντίστοιχη υπόθεση;
από τις αγάπες τελικά επικράτησαν όσες μεταλλάχθηκαν σε συνήθειες, ένα είδος εξελικτικά ανώτερο και ανθεκτικότερο στον χρόνο και την φθορά του....

ίσως ότι ανθεκτικότερο έφτιαξε η φύση...μετά τις κατσαρίδες...

Μ' ένα κουτάλι για δύο

2010-08-05T14:26:00.002+03:00

Μ’ ένα κουτάλι για δύο
κι ένα βαζάκι βύσσινο,
το τελευταίο γλυκό της γιαγιάς.

Μ’ ένα κουτάλι στα δύο,
σιρόπι στα χείλια και κρύο,
σφιχτά στριμωγμένοι σε μια παλιά αγκαλιά.

Λες να βρεθούμε στης αγάπης την άκρη;
Ένα κουτάλι μπορεί να μοιράζει
τα πρώτα μεγάλα φιλιά;

Θυμάσαι καθόλου στου μετάλλου τη γλύκα
στ’ αξεθώριαστα χάδια
στον άσπρο σου ώμο βροχή;

Μ’ ένα κουτάλι κι οι δύο
βουτήξαμε σ’ αυτό
που εσύ από τότε λες απροσδιόριστο...

περί ερώτων...συνέχεια βου

2010-08-05T14:18:00.011+03:00

θεωρώ ότι η μάχη με τον χρόνο χάνεται τη στιγμή που γίνεται αντιληπτή η ουσία του έρωτα.

μέχρι εκείνο το κομβικό σημείο - για όσο δηλαδή διατηρείται στο μυαλό αυτή την ψευδαίσθηση ως πραγματικότητα - ο έρωτας προσδίδει μια θεϊκή ιδιότητα: του δαμαστή της 4ης διάστασης.

είναι δηλαδή αυτός ένα από τα λίγα εργαλεία (ελάχιστα σε προσωπικό επίπεδο) που καθιστούν ικανή την προσωρινή (έστω) κατάργηση του χρόνου και την δημιουργία αποκλειστικά προσωπικών χώρων αμιγώς τρισδιάστατων.

κι όπως συμβαίνει με τις αισθήσεις, όταν χάνεται κάποια οξύνονται οι υπόλοιπες. ο έρωτας, με την κατάργηση της 4ης διάστασης, βελτιστοποιεί την αντίληψη των υπόλοιπων. με την απαλλαγή από το βάρος του χρόνου η βίωση του χώρου - αυτού του κοινού τόπου που δημιουργείται ξαφνικά από το τίποτα και περιβάλλει τους εραστές - σωματοποιείται απόλυτα, μεγεθύνεται και τελειοποιείται με ένα πολύ προσωπικό, υποκειμενικό, και εκ τούτου διαστροφικό τρόπο.

θα μπορούσε λοιπόν κανείς να ορίσει τον χρόνο ως μία κατάσταση απουσίας του έρωτα ή συνειδητότητάς του στις πραγματικές του διαστάσεις.

τα πάθη του μέλλοντός μας

2010-07-27T14:26:00.006+03:00

πρέπει ν' ανακαλύψουμε τα πάθη του μέλλοντός μας
αυτά θα μας σώσουν από την σκουριά

δεν ξέρω πως

αλλά πρέπει να βρούμε τα πάθη του μέλλοντός μας
αυτά που θα μας σώσουν από το ίδιο και το τίποτα

δεν ξέρω πως

Παρεκτροπές

2010-07-07T22:41:00.007+03:00

Πως στην απότομη στροφή
πήρε τροπή κι η εμμονή
εξετράπη...
Χωρίς ντροπή
θα ανατραπεί.
ό,τι με κόπο είχε στηθεί
με πόση αγάπη εχάθη!

Σκονισμένα θαύματα

2010-06-28T00:50:00.001+03:00

Στο σώμα που έκανες θαύματα αφήνουν σκόνη ξένα φιλιά.
Σκουριά και επιπόλαια τραύματα σκορπίζουν θεοί, δαιμόνοι, σκιές γυναικών...
Κι όμως δες πως αντέχει τ’ αρχαίο φιλί σου μες τους χειμώνες τους
Δες πως φωτίζει τα άψυχα βράδια μου και πως με ταξιδεύει σε γαλάζια νερά

Στο χιλιοφθαρμένο σώμα πάνω σβήνω τσιγάρα τα όνειρά μου
όμως δε χάνομαι.
Είμαι εδώ και να σε κοιτώ. Χρόνια μακρυά όπως σ’ αρέσει...

Κάποτε θέλησα να σε χάνω και να σ’ αφήνω για να σε βρω
Κάποτε μπόρεσα ν’ ανθίζω στον έρωτά σου

Ακόμα όμως μου κρατάς το μέτρο, ακόμα δίνεις το ρυθμό μου
Μόνο κάπου κάπου να γυρίζεις
Να γυρίζεις
Να γυρίζεις...

Εν τω μεταξύ διαλέγω να σκαλίζω στον καθρέφτη λεπτομέρειες στη μορφή που με κοιτά.
Εν τω μεταξύ βολεύομαι με την απουσία σου και τις σκληρές σου προτροπές...

Της σιωπής τα αινίγματα σου είπα να μην ταράζεις ποτέ.
Μην τα ξυπνάς του αίματος τα λόγια.
Καλύτερα να μένουνε αμίλητα για χρόνια...

Bedtime story

2010-06-27T02:03:00.005+03:00

Σε κοιτάζω που παλεύεις σαν παιδί με τον Θεό
Μ’ ευτυχείς αποτυχίες, οικογένειες, θρησκείες,
Με μπαμπάδες και εξεγέρσεις που δεν έκανες ποτέ...

Ονειρεύεσαι επανάσταση,
τη διάσπαση των ορίων σου,
σχάσεις, σχέσεις, σκηνικά...
χρεοκοπημένη, νεραϊδοντυμένη,πονεμένη μου σκιά...

Σε κονσέρβα σε χώρεσαν και φοράς άσπρα - μαύρα
ενώ εσύ νόμιζες σε στέλνουν στο καλό.
Σου κρέμασαν ανασφάλειες, ενοχές, τύψεις ανάλγητες...
Έκανες δυο παιδιά

Σε κοιτάζω να ματώνεις με αρχαίες συνταγές
Αφού το ‘θελε ο Θεός τι να πει ο άνθρωπος;
Με ένα σύζυγο επ’ ώμου και ένα ψέμα για το δρόμο

Ονειρέψου δυο θαύματα,
μηχανεύσου δυο αυτόχειρα τεχνάσματα,
νανουρίσου να κοιμάσαι,
κι αν ακούς...
να μη φοβάσαι η ζωή πως είναι αλλού

Μες τ’ ανείπωτα σε κλείσανε,
σ' εμπότισαν μες το τέλος τους,
Εσύ όμως στέκεσαι εκεί
- αεικίνητα ακίνητη -
Και τα χείλη σου ανοίγουν
σε χαμόγελο απρόβλεπτο σαν όνειρο

Μνήμες εν είδει Σίσυφου

2010-06-12T00:05:00.000+03:00

Δεν βγαίνει έτσι, λέω, η ζωή...
με προσοχή και προσευχή,
Μ’ αδυμονούντες πόθους

Κενά ατυχώς κληρονομηθέντα μοιράζομαι με ξένους
προσπαθώντας να μπαλώσω τα κουρέλια του μυαλού
με επιτηδευμένα κι ακριβά σκισίματα στα jeans μου

Ψάχνω το «άλλο» παραμύθι, και να ξυπνήσω σ΄ένα θαύμα

Σε δορυφορικές διαδρομές γύρω της
Λες κι είμαι ξένος της και μακρινός

Αξεθόριαστες μνήμες που την σέρνουν
πότε από ‘δω,
πότε μακρυά.

Ξελογιασμένη καρδιά ταξιδεύει σε κύκλους
Μια αριστερά
Και μια δεξιά
γέρνει αδέξια...

Σπίτι μου

2010-05-28T15:29:00.004+03:00

Μια αγκαλιά είναι το σπίτι
κι αυτό το χάδι στα μαλλιά
ένα ζευγάρι μικρά χέρια
αυτή φωνή κι η μυρωδιά

Να μην τελειώσει αυτός ο δρόμος
να μπλέξει τόσο δυνατά
όσο τα χέρια τα δεμένα
να κάνει κύκλους στα τυφλά
μέχρι να λιώσω εγώ σε 'σένα

Άτιμο πράγμα αυτό το σώμα
που μου ταιριάζει σαν θηλιά
Να νιώθω ξένος μακρυά του
και να 'μαι όμηρος κοντά

Και πιο πολύ

2010-05-26T12:38:00.002+03:00

Πάνω στα χείλη το ξυράφι των φιλιών σου
Σκουριάζουνε τα λόγια μου που μ’ άφησες νωρίς
Γερνάνε τα τραγούδια μας χρόνια και περιμένουν
Κουράστηκαν τα μάτια μου κι ακόμα να φανείς

Έδυσε ο ήλιος ο έρωτας σε θάλασσες βαμμένες
Και πιο βαθιά απ’ το κόψιμο στην άκρη των φιλιών
Και πιο πολύ απ’ το ψέμα σου στην άκρη των ματιών

Κράτα το φυλλαράκι σου κι ο Οκτώβρης όταν σε κόψει
Στο φύσημα του αέρα του χνουδάκι θα χαθείς
Θαψ’ την αγάπη σου μετά στα πιο θλιμμένα βράδια
Κι αν σε ρωτήσουν τα παιδιά στα χάδια να κρυφτείς

Έδυσε ο ήλιος ο έρωτας σε θάλασσες βαμμένες
Και πιο βαθιά απ’ το κόψιμο στην άκρη των φιλιών
Και πιο πολύ απ’ το ψέμα σου στην άκρη των ματιών

Έτσι εγώ να σε ζητώ, όπως την πλάνα άνοιξη
Να σ’ ακουμπάω στις βροχές του πρώτου φθινοπώρου
Να σ’ αγαπάω σαν τον Χριστό, παρέα με μια άρνηση
Να σε αφήνω μη βρω στο τέρμα της γραμμής...

Αυθαίρετο

2010-05-19T14:06:00.002+03:00

Γι’ αυτά που τάξαμε
και τα ξεχάσαμε σα να ‘ταν ψέμα,
γι’ αυτά που ζήσαμε
και τα σκορπίσαμε σα να ‘ταν ξένα,
έλα, θα χτίσουμε ένα αυθαίρετο
μες της καρδιάς μας τ’ αδιαίρετο

Και στο σώμα που χρόνια χρωστάω το δικό σου κορμί
θα φυτέψω καινούργια αυλή

Και στα χρόνια τα τόσα που ξόδεψα δίχως φειδώ
θα πληρώσω αέρα ακριβό

Όσα ονειρεύτηκα
δίχτυα που μπλέχτηκαν με το σκοτάδι
Όσα φοβήθηκες
μέρες που κρύφτηκες στη μοναξιά

Του ερωτά μας τ’ ανεκπλήρωτο
Νοίκι ζητάει και το αζημίωτο

Αυθαίρετο

2010-05-10T10:21:00.001+03:00

Στους χρεωκοπημένους έρωτες
έλα να δώσουμε αίμα.
Έλα να φτιάξουμε
τις αμαρτίες απ’ την αρχή

Κι άσε να μιλάει όποιος μιλάει
Ποιος ξέρει το πάτωμα καλύτερα από μας
Ποιος ξέρει τον παράδεισο καλύτερα από τις μέρες μας ...

Ένα τηλεφώνημα μετά από χρόνια...

2010-04-08T17:16:00.001+03:00

- Εσύ;
- Ναι...
- Ευτυχώς...

ημιτελές της αναζήτησης

2010-03-31T00:42:00.005+03:00

Αν είναι λίγο αυτό το αχ
και ΄συ τα λόγια σου φυλάς στο ασφαλές
αυτό που θύμισε αγάπη
άστο εκκρεμμές
Τα αχ μου άστα.

Κι αφού το όλον μέσα σου το τέλειωσες
αυτόχειρα τον ήχο του κατέστησες
απ' τα σκοτάδια μου πώς πέφτει
μη ρωτάς
και πώς τον γκρέμισες

Κι εγώ το έξτρα εκείνο στο αίσθημα
θα το μαζέψω με ψαλίδι
και με καμπόσα μιλιγκράμ πριν απ’ το γεύμα
Που κάθε μέρα θα κρυώνει ημιτελές

Μούγκα Στρούγκα Τουνάϊτ

2010-03-09T13:12:00.003+02:00

Λέμε ν' αφήσουμε κατά μέρος τις ατάλαντες εμπνεύσεις μας απόψε.
Ποθούμε (;) να παύσουμε για λίγο να ταλαιπωρούμε την σοφή σιωπή.
Τη μοναξιά μας μόνη ας αφήσουμε να ξεκουράσει τα ώτα της.
Ν' ακούσουμε πρέπει τους πόθους μας.
Τα πιο βαθιά τα μυστικά μας αυτά που ντρέπονται να διακόψουν την ασίγαστη φλυαρία μας.
Μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε και μόνο θόρυβο παράγουμε...
Αυτόν το θόρυβο των σκέψεων που δεν αφήνει το μυαλό να ανασάνει...
Σιωπή λοιπόν...
Μούγκα στη στρούγκα τουνάιτ.

Υ.Γ. εντάξει με τη σιωπή αλλά για να μη σκάσουμε κιόλας πρέπει να παραθέσω την παρακάτω σοφή κινέζικη συμβουλή:
"Η υπέρμετρη αποτροπή ενίοτε λειτουργεί προτρεπτικά"
Έτσι ακριβώς για να διατηρούνται αι ισορροπίαι!

2010-03-02T16:47:00.003+02:00

αδηφάγο το κοινό
ανικανοποίητο εις το διηνεκές
ζητάει, απαιτεί, διεκδικεί, επιβάλλεται.

είπαμε να γράψουμε μια χαριτωμενιά και πέσατε πάνω μας ωσάν τα άσπρα κοράκια, μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά. τι θέλετε πια από τον ταπεινό και καταφρονεμένο καλλιτέχνη;

για να σας πω! όλοι εσείς που επαναπαύεστε στο απυρόβλητο της ανωνυμίας και της προφορικής κριτικής! εδώ είναι το πεδίο δράσης...εδώ και το πήδημα...

όχι να χώνουμε έτσι αβέρτα μόνο τον ξένο κόσμο.
αμ πώς! δεν είναι δίκαιο...

το βλοκ λοιπόν κατόπιν πανηγυρικής συνεδριάσεως του διοικητικού του συμβουλίου, συνεδριάσεως θυελλώδους δε και ταραχώδους (ουχί λιγότερο πανηγυριδιώδους ωστόσο), αποφασίζει και διατάζει τα εξής σύμφωνα με το ιδρυτικό του μανιφέστο:

1. είμαστε οι πρώτοι (μετά τους καλύτερους)
2. όποιο καλό παιδί θέλει να σχολιάσει να το κάνει στα πλαίσια του βλοκ (την τεχνολογία μου μέσα)
3. όποιο καλό παιδί έχει την ευγενή καλοσύνη να διαβάσει τα απαυγάσματα του πνευματικού μας κάματου, να κάνει και το έξτρα μίλι (που λεν οι φίλοι μας οι αγγλοσαξόνοι) και να γράφει κι ένα σχολιάκι 'κει δα χάμου...
4. έχω επανειλημμένα τονίζει, και κανένα καλό παιδάκι δε μ' ακούει και σας βλέπω να τρέχετε όοοολοι μαζί για επανεξέταση τον Σεπτέμβρη, ότι η θλίψη είναι απείρως προσφορότερο πεδίο δράσεως συγγραφικής (που συγγραφή να την κάνει ο Θεός αυτή αλλά λέμε τώρα). Την δε χαρά προτιμούμε να την βιώνουμε αντί να της κάνουμε τα ούμπαλα μπαλόνια...

Μη νομίζετε οτι τελείωσα...θα επανέλθω...

εύθυμον...

2010-03-02T15:43:00.003+02:00

Κατόπιν απατήσεως του φιλοθεάμονος κοινού αποφασίσαμεν να γράψομεν κάτι εύθυμον δια να ευθυμήσομεν ομαδικώς... Βέβαια η σχέση μας με την ευθυμίαν είναι περίπου η ίδια με την σχέση μας με την Sharon Stone, οπότε ΕΙΔΟΥ ΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ...

Στα ερωτοδράματα
ζω κι εγώ σημαντικός
Μια ζωή τεχνάσματα
για να γράψω, ο πτωχός
Ένα στίχο να στεριώσω
σ’ενα δράμα να τρυπώσω
Πως αλλιώς να γεφυρώσω
της ζωής μου το κενό;

Πάω, έρχομαι, γυρίζω
τη ζωή μου βασανίζω,
την πονώ και την ξορκίζω,
κάτι να μου πει την πρίζω,
την μισώ, την αφορίζω
μα αυτή δε μου μιλά...

Στα μεγάλα κρίματα
Γίνομαι μοναδικός!
Γρίφους και αινίγματα
μηχανεύω διαρκώς
διασκεδάζοντας την πλήξη,
που νομίζω πως θα λήξει,
που δεν λέει πια να φύγει
κι όλο με ξανατυλίγει...

Κυκλικά οπως προχωράω,
για το κέντρο μου όπως πάω,
πως φοβάμαι μη σκοντάψω,
κι ό,τι ζήτησα το θάψω,
μες την σκόνη που θα αφήσω,
κι ούτε κέντρο, ούτε ζωή...

Κι όπως λέει κι ένας φίλος μου...ααα αυτό είναι ανώτερο των Ευρωπαϊκών και εφάμιλλο των Ιαπωνικών!!! Ατσάααα...

Στάρι

2010-02-23T16:39:00.006+02:00

Στάρι και ζάχαρη,
Στόμα που δε μιλάει πια.

Ποια θεωρία υψηλή
μπορεί να αναμετρηθεί με τη γεύση τους
στο στόμα, όταν βραδιάσει;

Τυφλοί

παραπατάμε ψάχνοντας τον δρόμο που οδηγεί

στο στάρι
και τη ζάχαρη
νομίζοντας πως ξεμπλέκουμε τα περιπεπλεγμένα.

Λίγο "εδώ" συγκεχυμένο κι αυτό είναι όλο
Λίγο στάρι και ζάχαρη στις μνήμες των ζωντανών.

Κεριά και τίποτ' άλλο.

Μετρητοίς

2010-02-17T22:37:00.007+02:00

Αμαρτίες πληρωμένες τοις μετρητοίς
Εδώ φτάνει' με ψέμματα, ντροπές, αναίσχυντα τεχνάσματα
να αυτοαναιρείται κουράζεται.
σκέφτεται για τις αμαρτίες τις πληρωμένες,
τους αναίτιους πόνους,
τις κολασμένες και επί τη εμφανίσει εκκαθαρισμένες στιγμές,
Νοθείες πικρές με προκαταβολές,
υστερικές στιγμές που αποζητούν το παράλογο,
αντικαταβολές.

Καθαρίζονται τελικά οι Αύγειοι στάβλοι του μυαλού
μ' έναν βρώμικο χείμαρρο και τα σκουπίδια που κουβαλάει;
Διαμπερή δωμάτια κι απροστάτευτα κουτιά το ρημάδι.

Καμία παρέκκλιση δε συγχωρεί
το εγγύς της κολάσεως.

2010-01-28T16:36:00.004+02:00

Ένα σπίτι αιωρείται
Ο δρόμος χάνεται στο ηλεκτρικό φως
Ο δρόμος που κάποτε κάπου οδηγούσε
τώρα διαλύεται και ανυψώνεται προς άγνωστες μεριές
Πιο καλά να πας τυφλός
κλείνοντας τα μάτια με τα χέρια
να ανυψωθείς προς άγνωστες μεριές
Η ομίχλη ξέρει αλλά δε λέει...
Εχτές αγκαλιαζόμαστε
όπως το φύλλο που αγκαλίαζει ο αέρας να το ρίξει
Εχτές με την ομίχλη είμαστε στο σύννεφο που διαχέεται στα κύτταρα...

Νανούρισμα για τον κύριο Μ.

2010-01-25T12:04:00.001+02:00

Συνετάχθει κατά παραγγελία...

Σαν ουρανός είσαι σκυφτός πάνω από γκρίζα θάλασσα,
Κύματα λες, άσπρες κορφές και πλοία θύματα...
Μα βγαίνει ο ήλιος κι είσαι φως κι είσαι αγκαλιά,
Θαύματα λες, νέα φιλιά, καινούργια αινίγματα...

Να ζήσεις θέλω. Όσο θα ζω
χρόνια να αντλώ απ’ το βυθό
να με δροσίζει η καρδιά σου
Να ζήσεις θέλω δώρο εγώ
δίπλα σου να ‘μαι, να οδηγώ
τα βήματά μου στην σκιά σου

Στήνεις τα κάστρα σου ψηλά και τα οχυρά σου δυνατά
Βήμα τραχύ, πείσμα βαθύ και λόγια ανείπωτα...
Μα είδα μέσα σου εγώ και σ’ έχω πάρει φυλαχτό,
Για κάτι μέρες σκοτεινές και κάτι ατέλειωτες βραδιές

Να ζήσεις φως μου ακριβό
και σαν τραγούδι μου παλιό
να σε μασάω μέσα στα δόντια
Να ζήσεις πέρασμα κρυφό
που θα σ’ ανοίγω μόνο εγώ
για να γυρνώ σ’ όμορφα χρόνια..

Το γαρ φαιδρόν του έρωτος...

2010-01-22T13:20:00.005+02:00

Αναρωτιέμαι αν ξεχνιέται...
Εντυπώνεται νομίζω στο βάθος των κυττάρων και μένει εκεί σαν μετάλλαξη.
Ο χρόνος παλεύει για την αναίρεση του.
Ο πόνος συνηγορεί για την μείωση του σε ελάσσονος σημασίας χημική διεργασία με αρχή και τέλος.
Είναι άναρχος νομίζω.
Ξεκινά για αδιευκρίνιστους λόγους σα να προυπήρχε. Από πάντα.
Τελειώνει πάντα αφήνοντας όλους τους δρόμους του γυρισμού ανοιχτούς...

Το γαρ φαιδρόν του έρωτος

2009-12-02T00:20:00.003+02:00

Γυρίζω αυτές τις Τρίτες των αποσυμπιέσεων οδηγώντας πάντα μόνος πάνω στους δρόμους μου, αυτούς που χάραξαν οι αναίμακτες αγάπες μου. Οι ανέραστες αγάπες. Γυρίζω ανάλαφρος έχοντας ξεχάσει το σπίτι που στέκεται στην επόμενη στροφή. Έχοντας διαγράψει την κόκκινη πόρτα.
Έπαιξα στα ζάρια την μικρή Ραλλού μου.
Εμποτισμένος σε αναλγητικά, ψυχοτρόπα, παραισθησιογόνα μαθαίνω να ξεχνάω...
Ποιο περίσσευμα ευτυχίας μου δεν χρέωσε τον λογαριασμό της δυστυχίας κάποιου άλλου; Ποια αγαπημένη μου στιγμή δεν έσερνε απ' το πόδι μια μιζέρια;
Έτσι μαθαίνω να μην κακομαθαίνω των σπάταλο εαυτό μου με πολυτέλειες... Κι οι ανέραστες αγάπες μου είναι το ξεροκόμματο που χαϊδεύει κι απαλύνει τις τύψεις μου.

Κόκκινοι δρόμοι

2009-11-16T11:02:00.003+02:00

Κόκκινοι δρόμοι φωτισμένοι από ακίνητες σκέψεις. Μια ανάσα γνωστή σε χτυπάει στην πλάτη ρυθμικά, καθώς κατηφορίζεις. Ξέχασες να ονειρεύεσαι. Να σκέφτεσαι. Ανάσα σταθερή στην πλάτη. Φώτα μελαγχολικά. Μετράς την απουσία σου σαν ένα ένα τα πλευρά σου. Κρυμμένος στην κόκκινη ομίχλη προχωράς με βήματα που σέρνονται. Με την ανάσα να σε κυνηγά ακουμπώντας στην πλάτη σου σαν χτύπος καρδιάς. Πότε σε στηρίζει σαν δεκανίκι και πότε σε κατεδαφίζει. Νύχια που χώνονται στο σβέρκο και κατηφορίζουν την σπονδυλική σου στήλη. Αργά αργά ως να σε πάρει ο ταραγμένος ύπνος.

Σκόρπια...

2009-11-13T15:46:00.004+02:00

Χέρια αλλάζουν τα σπίτια κι οι αγκαλιές
ποτέ δε μείνανε
Εμείς μια επίφαση ζούμε μόνο μέσα τους
πάντα φεύγουμε

Δεν θέλω να ξέρω τις αλήθειες τους
Εκβιάζω το συναίσθημα
Μαγκώνομαι στα στημένα σκηνικά
Στους προβολείς των ερώτων που φεύγουν
πάνω από τις ζωές μας και καραδοκούν
στην στείρα αναμόχλευση των ενθυμίων των ζωντανών, εγχρώμων, εύοσμων ενθυμίων:
ιούλης 2006 από παράδεισο, φθινόπωρο του 1984 κλεφτοκοιτώντας από το μπαλκόνι τη θάλασσα, 1998 θεσσαλονίκη - cardiff κλαίγοντας και γελώντας, καλοκαίρι του '77 χορεύοντας τη Δημητρούλα πριν ακόμα σταθώ, στα χέρια της γιαγιάς, μάρτης του 2000 - μάγισσα και πέτρα στην άκρη του δρόμου, κι ένα δύο και φωνή..

Έρωτα...σκιά μου όπου πήγαινα - που μ' άφησες;

Εκτροχιασμοί

2009-11-13T15:20:00.002+02:00

.
Ενώ το πήγαινα καλά. 'Ήσυχα, όμορφα, ωραία.
Εντάξει στους λογαριασμούς μου κι όλα μετρημένα.
Έρχεσαι πάλι να μου χαλάσεις την μπακάλικη ισορροπία...
Πρέπει δηλαδή να σε ξαναφήσω να φυτρώσεις μέσα
κι αφού γίνεις δέντρο με βαθιά ρίζα ως το ζυγωτό
να σε ξεριζώσω σκάβοντας με το κουτάλι του συσσιτίου της φυλακής μου...

Τουλάχιστον ας πιούμε μια βότκα...

(ίσως νοέμβριος του 2006)

Προπατορικό

2009-11-11T23:13:00.002+02:00

Μεταξύ φθοράς κι ανυπαρξίας
ακόμα και την ύστατη ώρα
κι ενώ όλα τα βλέπεις καθαρά
κι ενώ το κέρμα όταν χτυπήσει έδαφος
θα δείξει κόλαση ή παράδεισο
εσύ εκεί ναρκισσεύεσαι άνευ ουσίας
διαπράττοντας το προπατορικό ... κατ' εξακολούθησιν

Μυλοπόταμος 1994

2009-10-26T00:02:00.004+02:00

Έβγαλε ένα μπουκάλι κρασί. 15 ετών. Το κράτησε στα χέρια του σαν παιδί. Το κράτησε σαν τα χρόνια που πέρασαν μαζί. Σαν τις σκέψεις που περνούσαν από το μυαλό του κάθε φορά που το άγγιζε κι σκεφτόταν: όχι ακόμα, δεν είναι ώρα....
Τον ρώτησα: Άξιζε την αναμονή;
Η αναμονή άξιζε...

αχ ζωή

2009-10-17T01:31:00.000+03:00

.
Να γράφαμε, λέει, μια σκόρπια ιστορία
χωρίς σημασία, χωρίς συνοχή
Να έμοιαζε, λέει, κενή και αστεία
Να ήταν ας πουμε σα να ‘ναι η ζωή

Κοιτά εκεί πέρα ν’ αφήσεις τ’ αστεία
Η κατάσταση θέλει κι απαιτεί πανικό
Κι όσο κι αν στρίβεις δε γίνεται, ευθεία
σου φεύγει ο χρόνος χωρίς τελειωμό...

Αγόρασες όνειρα φτηνά σαν λαχεία
πικράθηκες θάλασσες χωρίς γυρισμό
πολλά που δεν μπόρεσες κι αλλιως στα βιβλία
τα μάτια σου δάκρυσες για λάθος σκοπό.

Τρεκλίζεις καημένε σαν ροζ κορδελίτσα
Δεμένη στην άκρη ελαφρύ μπαλονιού
Μοιραίου και μόνου που πάει προς τον ήλιο
Που πάει να ξαπλώσει στο φως τ’ ουρανού

Μια πέτρα αγάπησε

2009-09-05T01:54:00.005+03:00

Τώρα ψάχνει στη μνήμη, να δει πως κλείνει.

2009-09-05T00:53:00.002+03:00

Είδα τη Μ.
τυχαία
κατέβαινε τον δρόμο που ανηφόριζα
στην άκρη του ματιού μου την έπιασα
και έσκυψα το κεφάλι...

Κάπου εκεί

2009-08-18T01:04:00.005+03:00

.
Ο παράδεισος μου πεφτε λιγάκι στενός
Αναζητούσα πάντοτε μια κόλαση στα μέτρα μου...
τοποθετημένη σοφά στο άδειο κομμάτι του μυαλού,
εκεί που βρίσκουν χώρο κι αναπτύσσονται
τα παράσιτα των σκοτεινών μου σκέψεων.

Δεν έπαιζα ποτέ σαν τ’ άλλα παιδιά.
Ούτε με σβώλους, ούτε με όνειρα, ούτε με χάδια.
Ανησυχίες κι αδιέξοδα κουβάλαγα στην τσάντα μου.
Νύχτες στις μέρες και χειμώνες στα καλοκαίρια μου.

Αυτό που μας κρατάει στη φυλακή μας όμως το βρήκα.
Καταλάμβανε τον κενό χώρο
στο άδειο κομμάτι του μυαλού μου
δίπλα στις ώρες μου που ξόδευα ασυλλόγιστα
γυροφέρνοντας το.

ΥΓ. Οι δύο πρώτοι στίχοι, ελάχιστα διασκευασμένοι ανήκουν στην εφηβία ενός καινούργιου φίλου

Αυτός ο αέρας μ’ αδειάζει

2009-08-17T03:09:00.001+03:00

Αυτός ο αέρας με αδειάζει
Σπρώχνει ό,τι απέμεινε
Κλέβει τον χώρο μου
αλλάζει τις συντεταγμένες του
τον στέλνει σ’άλλα μέρη

Τρέχει μαζί του το δωμάτιο
Σε σκουριασμένα καλοκαίρια από μέλι
Σ’ άδειους χειμώνες από στάχτες

Τρέχει στο φόβο
που καρφώθηκε σαν πλοίο στο βυθό μου
Τώρα είν’ αλλού
στους έρωτές μου και τις πίκρες
Τώρα είν’ αλλού
στους εφιάλτες μου είν’ αλλού
στα σκονισμένα όνειρά μου

Πίσω αν θα γύριζα
Όλα και πρώτα αυτά που «κέρδισα»
Θα κοίταζα να χάσω

Καλύτερα φτεράκι αέρα πάνω απ’ τη θάλασσα
Καλύτερα άδειο μπουκάλι πάνω στη θάλασσα
Καλύτερα άδειο καράβι στο βυθό της θάλασσας

Αέρα ... κράταγέ μου το μυαλό αδειανό...

2009-08-14T00:46:00.001+03:00

Κλέφτης στο τραίνο της φυγής
Αρπάζω ένα απρόσεκτα αφημένο όνειρο
Από μια κόκκινη βαλίτσα προεξέχον
Από μια αφηρημένη συνείδηση κρεμμόμενο
Ανεμίζον μαντιλάκι από μετάξι
Χρώματος λευκού, σχήματος λευκού
Σκέψη αέρινη, ευχή πάνω από κούνια

Αιώρα

2009-08-10T11:26:00.002+03:00

Αποκοιμιέσαι στην αιώρα
Το αεράκι χάιδευες με τ’απαλό κορμί σου
Κι αποκοιμιέσαι στην αιώρα

Το πρόσωπο σου είχε κάτι απ’ το πικρό των γυρισμών
Όπως συσπώταν στα παιχνίδια κάποιου ονείρου
Από που επέστρεφες;

Το σώμα τυλιγμένο σε υγρές απώλειες
Όπως το βρέφος που μόλις χάνει τον παράδεισο
Από που αναχωρούσες;

Στην στροφή που σε συνάντησα
Σ’ ένα χαμόγελο συγκρούστηκα κι έπεσα μες την αγκαλιά σου
Στην ίδια στροφή πρέπει να μάθω να σ’αφήνω
Έχοντας πάρει απ’ της γύρης σου το μύθο...
Κι αυτή την μαύρη αγκαλιά σου που τόσο πόθησα
Σαν το λιμάνι στην άκρη μεγάλης φουρτούνας

Μες σε φουρτούνα θα σ’ αφήσω
Σε μια παράξενη αναχώρηση του λιμανιού απ’ το πλοίο
Κι από την μητρική αγκάλη οι βραχύονες θα ανοίξουν
Να αποκαλύψουν πάλι ένα γκριζόμαυρο θυμωμένο ουρανό
Που τις βροχές του θα ξεθυμάνει στο σκαρί μας

Κι όταν το αόρατο χρέος μας ξεπλυθεί στους ωκεανούς
Ίσως σε μια άλλη διαστροφή της ιστορίας
Κάπου σε βρω
Και τη δροσιά σου από μια σταγόνα στο μίσχο σου
συλλέξω με ευλάβεια πιστού.

ένας γαλλικός

2009-07-04T00:04:00.003+03:00

στο τέλος της ιστορίας είναι ο δρόμος...
κρέμεται σαν κεραμίδι
έτοιμος να πέσει στα πόδια σου
χίλια κόκκινα κομμάτια
να τα πατήσεις να τα πας παρακάτω

το καθένα ξεχωριστά κι αλλού

κι έτσι που κάποια κομμάτια τα κουβαλάς χωρίς να το ξέρεις στη σόλα σου
και δεν τα πας εσύ αλλά αυτά σε πάνε
θραύσματα ζωών
αποσπασμένα βίαια από την ολότητά τους
για πάντα χωρισμένα, ξέφτια

'Ο,τι απομένει κουβαλάς καημένε
απομεινάρια, κατακάθι και υπολείμματα

είσαι ένα θλιβερό φίλτρο
στην θήκη μιας καφετιέρας
διευκολύνοντας τον επόμενο γαλλικό

έλεγα

2009-06-25T23:12:00.002+03:00

Δεν κρύβομαι.
Ανοίγω το παράθυρο και αφήνω ένα κομμάτι του Θεού να μπει μέσα
Ξεκολλάω λίγο από τον ουρανό, κάτι απο τη θάλασσα και λίγα πλοία
τα κρατώ σαν χαρτάκι στο χέρι μου και τ'αφήνω στον άνεμο

έλεγα να φύγω πιάνοντας το χαρτάκι απο την άκρη του
μόλις κρατώντας το απαλά...

έλεγα να φύγω...

old song...

2009-06-18T15:03:00.003+03:00

____

I got sick of all these rainy days
so broken now there's nothing left to love
such a waste of energy and time
such a mistake cannot be erased...

beyond salvation disperse
never again but it's too late
for never again, never again...

I lost my mind these windy days
scattered around in senseless pieces
gone with the wind and rain
gone far away and rest my case

beyond repair desperation
ashes remain to start again
for never again, never again...

νευρολογική κλινική

2009-06-13T03:10:00.002+03:00

Καθισμένος στο απέναντι μπαλκόνι παρατηρούσα το κτήριο. Ξεθωριασμένα χρώματα στους τοίχους και σοβάδες που πέφτουν. Ξεχαρβαλωμένα πατζούρια και διάφορες αποχρώσεις του γκρι, του μπεζ και της βρωμιάς. Σβησμένα φώτα παντού. Μόνο στον τελευταίο όροφο φθόριζε μια άρρωστη λάμπα.

Η ασίγαστη μανία του δρόμου από κάτω στεκόταν όμορφη δίπλα στο τέλμα του κτηρίου. Κάτι που ποτέ δεν τελειώνει δίπλα σε κάτι που έχει οριστικά τελειώσει. Σαν να κυκλώνει η ζωή τον θάνατο. Φτάναν στ' αυτιά μου οι κραυγές του. Άφωνες και τραγικές. Λερωμένες σαν τα κίτρινα σεντόνια του. Ασφυκτικές σαν τα πέτσινα λουριά του. Ζαλιστικές σαν τις ουσίες που έρεαν από τα καρφιά και τα μπουκάλια του και σε βυθίζουν σε μέθη, θολούρα κι αφασία.

Περπατούσα στους απέραντους λευκούς διαδρόμους του ανάμεσα από ερμητικά κλεισμένες πόρτες. Δεν έβλεπα στα δωμάτια που σφράγιζαν άκουγα όμως τους υπόκωφους θορύβους των ψυχών που καίγονταν μέσα τους. Σκόνταφτοντας πότε πότε στις απλανείς ματιές τους και τρεκλίζοντας συνέχιζα την ατέρμονη πορεία μου. Διαπίστωνα πόσο εύκολο, πόσο εξωφρενικά εύκολο είναι να βρεθεί κανείς στη μέσα πλευρά των ξεχαρβαλωμένων παραθύρων, πίσω απ' τους τοίχους που ξεφτίζουν, πάνω στα βρώμικα κρεβάτια της λήθης και της κατάντιας...

2009-06-03T10:50:00.002+03:00

τηλεφώνησε στο πεθαμένο κορίτσι!
ειδοποίησε πως ερχόμαστε!
μετακομίζουμε κι αυτή θα πρέπει να 'χει ανοιχτές τις πόρτες.
τηλέφωνο στο πεθαμένο κορίτσι και τ' αγόρι που τρέχει πλέον αργά...
κι αυτό θα το μάθει
πως ό,τι ξέρει πέθανε ή πεθαίνει

ας κρατήσουν τις πόρτες ανοιχτές
κι αυτά κι η σκιά που τους οδηγεί....
πεθαμένη κι αυτή από καιρό
σέρνεται σε βάλτους, υπόγεια και σκοτεινές προθέσεις
προσπαθώντας να ξεφύγει το φως της ημέρας

πότε στο φως και πότε στο σκοτάδι ισορροπούμε κι εμείς μα ερχόμαστε πείτε τους
με τις πληγές ανοιχτές
με τις γροθιές σφιγμένες
με τα δόντια να τρίζουν
και τις καρδιές να χτυπούν δυνατά σαν τύμπανα στη βάση συμφωνικής

Οι δρόμοι που περπάτησα μαζί σου

2009-05-27T13:41:00.002+03:00

.
Είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που ακούς ένα τραγούδι για δεκαετίες, το ψιθυρίζεις ασυναίσθητα στο στόμα σου ή στο μυαλό σου...χωρίς να συνειδητοποιείς τι ακριβώς τραγουδάς.
Και κάποια στιγμή έρχεται ο στίχος κι ανθίζει στο μυαλό σου...

Άλκης Αλκαίου.

Οι δρόμοι που περπάτησα μαζί σου
σκεπάστηκαν με σκόνη και σκιές...

Κι είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που χωρίς κανένα ιδιαίτερο στιχουργικό εύρημα, χωρίς κραυγαλέες εκφράσεις, απλά όπως μιλάμε, ο ποιητής δημιουργεί κάτι όμορφο, εύστοχο και ουσιώδες...

Εσύ με τραίνο χάθηκες εξπρές κι έχω μετρώ τα ίχνη απ' το κορμί σου...

πάνω απ' το μαξιλάρι

2009-03-29T23:48:00.003+03:00

.

Αποσπάσματα σκέψεων, θραύσματα παθών...
Ο έρωτας...

...έρχεται να σε βρει
εκεί στο μεταίχμιο πριν γύρεις προς τον θάνατο του ύπνου

έφυγε αλλά εκεί χάσκει στα κενά μεταξύ των πραγματικοτήτων
να ξεγελάει τον ξύπνιο μου
να φροντίζει τα όνειρά μου

Σπασμένες κουβέντες, πόθοι που στάζουν στο μαξιλάρι...
μνήμες παραστάσεις ψέμματα αλήθειες στριφογυρίσματα
εσύ κι εγώ σχεδόν
να μη τελειώσει το μαρτύριο

ζω τη ζωή που μου στερεί η πραγματικότητα

Δεν μετανόησα διότι δεν εννόησα...

2009-03-13T23:22:00.002+02:00

που σ' άκουσα κι άνοιγες το μυαλό μου
κι ήθελα να σου λέω, να σου λέω, να σου λέω

για την ομορφιά της που πονούσε τα μάτια
για τα τέλματα και τους πανικούς

τι καίρια που γράφεις!
όπως το μαχαίρι ως το κόκκαλο
όπως τη στάλα της βροχής που πέφτει ανεπιστρεπτί
όπως το θάνατο ή το γύρισμα του κλειδιού της φυλακής
τι όμορφα που γράφεις!

δεν είμαστε από το ίδιο υλικό
προϋπάρχεις
εσύ είσαι η έμπνευση

Διατίθεται το παρόν

2009-02-15T23:41:00.004+02:00

Διατίθεται το παρόν...και το μέλλον
Ναι! Διατίθεται
Έχει διατεθεί.
Απλώς ξαναγυρίζουμε να το κλεφτοκοιτάξουμε πότε πότε
από την κλειδαρότρυπα του παρελθόντος μας...

Κοιτούσα πριν μια προβολή σου
στην ασημαντότητα του παρόντος μου
και δεν καταλάβαινα γιατί βούρκωνα ως το λαιμό
αφού μόνο την προβολή σου κοιτούσα
στην ασημαντότητα του παρόντος μου
κι αφού μόνο αυτό και τίποτε άλλο δεν είναι όλα...

σπουδή σε μια πισίνα

2009-02-15T23:19:00.002+02:00

Το αντιφέγγισμά του στους τοίχους πάνω...
εικόνες σε καθρέφτη σκοτεινό...

Άσε το σύννεφο όπως φεύγεις ή τα κλειδιά σου
για να σε σκέφτομαι αραιά ή να γυρίζω...

Νερό και...
τρέχει και τρέχει κι ας μου έπαιρνε
αρχαίος μάγος με κροτάλισμα τον πόνο
όπως ο ατμός αναδύεται από τον χρόνο
γεμίζοντας πνευμόνια και μάτια
με ενστικτώδεις ηδονές

Σε ποιόν ανήκει αυτό το χέρι που μου σφίγγει
και μου στραγγίζει κάθε βράδυ την ψυχή;
ποιος το συμβούλεψε γυναίκα σαν, την πλάτη να χαϊδεύει
κι ύστερα μέσα της να χώνεται τάχα να ψάξει την καρδιά

Ο ηλίθιος κολυμβητής πληγώνει τον καθρέφτη
ανακατεύει τα σωθικά του με δύο απλωτές
Δεν είναι σούπα η ψυχή, μη με πονάς
εγκλιματίσου στη γαλήνη ή πνίξου
δεν τον αντέχω τον αέρα τους...ΝΕΡΟ
δεν τον αντέχω μου 'χει κλείσει τον λαιμό

Άθλιε κολυμβητή σταμάτα πια
Το νερό, το νερό σσσσσσσ...
κι αν του φερθείς καλά σαν αγκαλιά θα σε δεχτεί
κι όταν θα γίνετε ένα και σσσσσσσ...
θα 'ναι μοιραίο να βουτήξεις μες την σούπα της ψυχής σου
να την ταράξεις, να την χάσεις για να σωθείς...

Άθλιε κολύμπησε τίποτα πια δεν έχει σημασία

Ο κήπος στην ταράτσα

2008-12-18T13:57:00.012+02:00

Σε πέτυχα στην άκρη της αρχής
Κουβαλούσες ήδη μέσα σου αποφάσεις αιχμηρές
Πως ήταν είπες οι αμαρτίες σου παράσημα
που θέλησαν περίσσεια δύναμη ν' αποκτηθούν
- πιο μεγάλη ακόμα απ' το να κάνεις το σωστό -

Σ' έβλεπα ήδη σε ατραπούς πανικού
να στροβιλίζεσαι, να κλαις και να γελάς,
να ζεις την γλυκόπικρη στιγμή του τέλους,
ακούγοντας τα τύμπανα να κρατούνε το ρυθμό
σαν χτύπος καρδιάς ηλεκτρικός
με το παράπονο να κυλάει στο δάκρυ σου

Δε μου αρέσουν οι ευχές για να σου δώσω
στους Δερβίσικους χορούς γύρω από σένα
να βρεις το κέντρο σου και άσε μας εμάς
έξω στον κήπο να γευματίζουμε γρασίδι
και νερό απ' τους λάκκους της βροχής

fallen

2008-12-12T10:19:00.005+02:00

Εν τέλη δεν υπάρχει τίποτα υψηλό στα ιδανικά μου τα περασμένα,

πτώσεις μονάχα και σιωπές κι αναρωτιέμαι
είναι μήπως αυτό το νόημα που ψάχνω:
η αγωνία της παρακμής,
η αδυναμία ευχαρίστησης της αμαρτίας

αιχμηρές στιγμές την ώρα που τα χέρια μπλέκονται
αιχμηρές ανυπεράσπιστες γυμνές στιγμές
καρφιά από κείνα τα καρφιά των γυρισμών

δίκοπες στιγμές που δεν αφήνουν ίχνη στις θρυμματισμένες ώρες
μόνο στις θρυμματισμένες συνειδήσεις

Ψηλαφίζω τα πρωινά των αέναων επιστροφών μου
πληγές -παράσημα- όπως ατενίζω παρόν, παρελθόν και μέλλον
στο έλα και το πήγαινε πάνω από το πτώμα
της ευαισθησίας μου...

Σκόρπια κομμάτια...σε προσπάθεια ανασύνταξης ενός νέου εαυτού...
αλλά
πόσες φορές μπορεί να ξανακολλήσει ο σπασμένος καθρέφτης τους;

Ύστερα κρατάω την αναπνοή μου
κουνάω κι ανακατεύω τα μπουκαλάκια μου
και αποστάζω τη ζωή μου ηλεκτρικά, σε γραμμές με 1 και 0 και 1 και 1 και 0,

μήπως και κάτι αφήσω που να 'χει κάποιο νόημα..

Στα χαρακώματα

2008-12-09T12:09:00.003+02:00

Τα πρώτα βήματα μοιάζουν με τα τελευταία
τα πιο ανύποπτα είναι και τα πιο μοιραία
Της λησμονιάς τα σύνορα θα περάσουμε λαθραία

Τι άλλο να ζητήσεις από ένα τραγούδι; Λιζέτα και Θανάσης κι εμείς στη μέση θεατές και πρωταγωνιστές μαζί...στα χαρακώματα...

Στα χαρακώματα οι καλύτεροι μας φίλοι
πληρώνουν ακριβά για να μπουν στο πανηγύρι
Στην ερημιά ψάχνουν νερό
τα πιο διψασμένα χείλη

Απ' τον καημό βγαίνει φωτιά
απ' τη φωτιά τραγούδι
κι απ' το τραγούδι μάτια μου
αμάραντο λουλούδι
από βαθύ καημό βγαίνει το τραγούδι

Τα πρώτα βήματα μοιάζουν με τα τελευταία
τα πιο ανύποπτα είναι και τα πιο μοιραία
Της λησμονιάς τα σύνορα
θα περάσουμε λαθραία

Απ' τον καημό βγαίνει φωτιά
απ' τη φωτιά τραγούδι
κι απ' το τραγούδι μάτια
μου αμάραντο λουλούδι

Από βαθύ καημό βγαίνει το τραγούδι

Αράχνη

2008-12-02T15:16:00.004+02:00

.
Η Αράχνη σε αγάπαγε
-κοιμόσουν σε δωμάτιο κλειστό-
ζεστός, μικρός,
κι αυτή σε φύλαγε κι έφτυνε τον ιστό της

Συνοδεία αγγέλων προσπερνά η ζωή σου
Η μουσική μου ήταν λίγη
Και το πάθος μου αρκετό
Ας χώραγες καημένη σ' ένα στίχο
Κι από θνητή θα σ' έκανα ιδέα...

Φεύγει απ' τα μάτια μου μπροστά
πομπή ιερή - σκηνή από τραγωδία
σε βλέπω ανάμεσα - εσύ θα πρέπει να 'σαι
μα τ΄άσπρο δίχτυ δε μ΄αφήνει να σε δω

Σαν το νεράκι κύλησες
Χώμα σε ρούφηξε αχόρταγα ο χρόνος
Δε μένω μόνος
Ένα άσπρο δέντρο πότισες και...
φύτρωσε ο καρπός του

10*2*1

2008-11-29T01:18:00.002+02:00

οφείλω να ευχαριστήσω την Κατερίνα για τις τελευταίες δύο αναρτήσεις. με βοήθησε πολλαπλά και με τις γραμματικές, συντακτικές, και αισθητικές παρατηρήσεις της, και κυρίως με τις ατέλειωτες ώρες ψυχοθεραπευτικής κουβέντας.

Ανθόσπαρτα...και ανατομικά

2008-11-28T14:59:00.006+02:00

Αποδομώντας

ξεκινάς από τον έρωτα
τον ξεφτιλίζεις με αμφιβολίες, αναιρέσεις και χημικές αναλύσεις...

Αποδομώντας
συνεχίζεις με την αγάπη
την αφήνεις να ξεθωριάζει, να ξεφτίζει, οδεύοντας προς την ανυπαρξία...

Αποδομώντας
τελειώνεις με την συντροφικότητα
που κοίτα πως μεταλλάσσεται το άλλοθι σε δυο πλάτες γυρισμένες αιώνες μακρυά...
σ' ένα στρώμα ανατομικό 2 επί 2

Σε κύκλους πάντα...

2008-11-27T15:54:00.008+02:00

.
Κλείσαμε απόψε ένα κύκλο
Ανατινάζοντας τον μικρόκοσμό μας με κέφι και απόγνωση
Από την κούνια που μας λίκνιζε δεκαετίες πεταχτήκαμε και τρέχοντας
βάλαμε φωτιές σ΄ο,τι είχαμε και δεν είχαμε...

Το στοίχημα δεν ήταν να βρούμε ποιοι είμαστε...
- αυτό το χάνουμε μόλις περνάμε στο φως -
Το στοίχημα ήταν να φτιάξουμε ένα "εγώ" που ν' ανεχόμαστε

Εσύ, κι εσύ, κι εγώ, κι εγώ, κι εγώ, γίναμε Εγώ...
και τώρα μπορούμε να λαχταράμε την επόμενη αιματοχυσία,
την επόμενη επανάσταση,
και την επόμενη έναρξη μιας καινούργιας μάταιης αναζήτησης...

Πάντα σε κύκλους

Χτες βράδυ

2008-11-26T10:57:00.003+02:00

.
Η ομίχλη καταπίνει τον δρόμο
σήμερα αγαπάς το απρόσιτό μου
ποθείς την αδυναμία να μ' έχεις

ενώ τα πάντα αποσυντίθενται σ' ένα σύννεφο

σου υπόσχομαι
πως αν τώρα αγαπάς αυτό που δεν έχεις
αύριο θα μ' αγαπάς
γιατί σου έδωσα τη δυνατότητα να αμαρτίσεις

Η ομίχλη καταπίνει τον δρόμο
οδηγώ σ' ένα γκριζόλευκο αφράτο σκηνικό
και σκέφτομαι χωρίς να βλέπω τίποτα γύρω μου
τι καλά που θα 'ταν αν είχαν μείνει ενοχές
να τις συνθλίψουμε κι αυτές μες την ομίχλη

ώσπου διαλύομαι κι εγώ
μέσα στο σύννεφο...

2008-11-19T16:39:00.008+02:00

Γρήγορος σφυγμός, κοφτές ανάσες, σκόρπιες λέξεις πεταμένες στον αέρα, ο θόρυβος του ανεμιστήρα. Μύγες. Ένα ποτήρι νερό κρύο που ιδρώνει δίπλα. Παγωμένα δάχτυλα βασανίζουν πλήκτρα.
Απουσίες ποδοπατούνται μέχρι εξαφανίσεως. Παράκληση για αποφυγή τραυματισμών. Το έλλειμμα αγάπης αιτία αδυναμίας συγχώρεσης. Η ανεπάρκεια των μη αυθεντικών ονείρων...

Ο οδοίπορος

2008-08-29T11:09:00.002+03:00

Ακόμα γοητεύομαι από τα διαμάντια που έρχονται και χτυπούν την πόρτα μου ανυποψίαστα ένα πρωί Τετάρτης λίγο πριν φύγω για τη δουλειά. Ή αργά το βράδυ όταν όλοι κοιμούνται κι εγώ ξενυχτώ με την ίδια πάντα λαχτάρα... Σαν να υπάρχει κάποιος που ακούει τα εντός μου αδιέξοδα και μου στέλνει ψήγματα φωτός να μ' αγκαλιάζουν στις ερημιές... Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση, ο Θεός, ή η ανάγκη μου που γεννά αυτές τις λεπτές ακτίνες αλλά υπάρχουν. Κι απ' αυτές κρεμιέμαι σαν ακροβάτης πάνω από τα κενά που χάσκουν από κάτω μου. Να ένα από τα κλαδιά μου και Μάνο...δεν είναι το ευχαριστώ αυτό που θέλω να σου πω...είναι άλλο αλλά δεν μπορώ να στο περιγράψω...

Βλέπω πλήθος κόσμο να κυλά
μα ψυχή δε μου χαμογελά
τα κρεβάτια τ’ άρρωστα παιδιά
και στα δέντρα ξερά τα κλαδιά

Την αγάπη πέταξα σ’ ένα βυθό
και το φόβο μου έστρωσα να κοιμηθώ.
Βρίσκω τάφους κι έναν κόσμο
που δεν πονά.
Όπου πάω κι ένα λάθος
με τυραννά.

Ποιος προφήτης τώρα θ΄ ακουστεί
σα φωνή σε στέρνα κλειστή;
Σ’ έναν κόσμο άδειο κι ορφανό
ποια κραυγή απ΄ τον ουρανό;

Τα πουλιά παράτησα στις ερημιές
και το φως σπατάλησα στις γειτονιές.
Δεν τον θέλω και φοβάμαι
το γυρισμό.
Δες ποιος είμαι που πηγαίνω
για το χαμό.

Η οδός Αλκμήνης

2008-08-26T10:25:00.005+03:00

.
Η οδός Αλκμήνης ήταν αδιέξοδος....
Την συνάντησα στον δρόμο μου ένα ανυποψίαστο ξημέρωμα Παρασκευής. Με περίμενε εκεί. Ντυμένη στα μαύρα όπως πάντα μ' ένα περίεργο αινιγματικό χαμόγελο. Έτσι ξεκινούσε. Κι αυτό που φανταζόμουν ήταν φτωχό μπροστά σ' αυτό που αντίκρισα. Η κόκκινη πόρτα, η πρώτη πόρτα στ' αριστερά μου άνοιξε. Μαζί της κήποι, μυρωδιές, ευτυχείς στιγμές απλωμένες στα μπαλκόνια. Μαζί της κλάματα, χαρές, πάθη μπλεγμένα σ΄ένα σύμπλεγμα που δημιούργησε έναν δικό του χώρο μέσα στο χρόνο μου.

Ήταν ξημέρωμα Παρασκευής και μετά βλέπαμε τη θάλασσα μπροστά μας και με τα χέρια ψηλαφούσαμε τους τοίχους της. Η οδός Αλκμήνης γλυκιά σαν το μέλι των γκρεμών. Ζεστή σαν αγκαλιά εραστή. Αθώα και πόρνη και γεμάτη, τόσο γεμάτη, από θαύματα... Και μετά πόσα βράδια με την πλάτη ακουμπισμένη στην κόκκινη πόρτα και τα μάτια αχόρταγα να κοιτούν στην κατεύθυνση του ερχομού της. Πόσα βράδια κλειστή να ακουμπάει καρτερικά στους ώμους μου.

Η οδός Αλκμήνης, ένα μικρό στενάκι στο κέντρο της πόλης και στο κέντρο του σύμπαντος. Ένα μικρό άσχημο στενό. Με μία κόκκινη πόρτα στην αρχή του. Και μία μαύρη αδιαπέραστη στο τέλος του. Όλο το στενό μια κόκκινη πόρτα, αυτή των παραμυθιών. Πόσους κύκλους δεν έγραψα γύρω της. Κυκλώνοντας τον εαυτό μου και προσπαθώντας να την μαγέψω για να μ' αφήνει πάντα να μπαίνω μέσα της. Στον κήπο των θαυμάτων.

Η οδός Αλκμήνης, ένα αδιέξοδο και ένα θαύμα....

Βγαίνω βόλτα

2008-08-17T03:18:00.003+03:00

.
Τρέχω γύρω απ’ το ίδιο κέντρο
Ανακυκλώνοντας τον εαυτό μου
Ανακατεύοντας το ίδιο κατακάθι
Θολώνοντας τα ίδια νερά

Τρομάζω χρόνια με τον ίδιο φόβο
Που κρύβω καλά στα σκοτάδια μου
Γυρίζω πάντα στο βάθος
Βγάζω απ’το πηγάδι τις φωνές

Κι είμαι εγώ αυτός που γυρίζει απ’ το ταξίδι;
Είναι δικά μου αυτά τα μάτια στον καθρέφτη;
Κάθε φορά μια καινούργια μορφή προβάλλει
Κάθε φορά πιο οικεία και πιο άγνωστη

Βγαίνω βόλτα στην πλατεία που αγαπώ
Στο ίδιο τραπέζι πίνω τον καφέ μου
Κι ο κόσμος στροβιλίζεται γύρω μου
Άτακτος, άναρχος, μαγικός, αιωρείται

για πάντα και μια μέρα

2008-08-16T18:39:00.002+03:00

.

Η μουσική σε λίγο θα σταματίσει
αυτοί θα μείνουν αγκαλιά για λίγο ακόμα
να γυρίζουν γύρω από το κέντρο τους

εκεί που οι καρδιές γίναν μία
τα σώματα ένα
κι αυτός ο χτύπος του αίματος κρατάει ακόμα το ρυθμό

μετά
τα χέρια και τα σώματα θα αποχωριστούν
και θα χαθούν μες το σκοτάδι
όμως οι ψυχές θα μένουν εκεί πάντα
σα σκιές στο κέντρο του δωματίου
ενωμένες οι δύο σε μία
κι η μουσική που τις έδεσε θα παίζει ως το τέλος του χρόνου
και της ακοής
και της όσφρησής μας
γιατί η μυρωδιά από τα μαλλιά της
χάραξε τη μνήμη του για πάντα
και μια μέρα

του ιδίου αγνώστου

2008-08-13T16:36:00.002+03:00

Άσπρα πουκάμισα

Λατρεύω τ’ άσπρα πουκάμισα.
Την ώρα που καθαρά ακουμπούν πάνω μου
Μοιάζουν με χάδι γυναικείο που απλώνεται στο σώμα μου
Την ώρα εκείνη τη μαγική που τυλίγονται στον κορμό μου
Που αγκαλιάζουν τις πλάτες μου την νιώθω
Σα να κάνω έρωτα με γυναίκα αγαπημένη

Τ’ άσπρα πουκάμισα πάντα κουμπώνω μαλακά,
Πρώτα τ’ αφήνω ν’ ακουμπίσουνε το στήθος μου
Κρυφοκοιτάζοντάς τα λάγνα απ’ τον καθρέφτη
Ύστερα ξεκινώ από το τρίτο τους κουμπί,
Πάντα απ’ το τρίτο
Να κατεβαίνω προς τα κάτω

Κι όπως τυλίγονται πια γύρω μου θυμάμαι εσένα
Να με κοιτάς βαθιά στα μάτια
Καθώς ξεκουμπώνεις ένα άσπρο πουκάμισο
Αργά – αργά
Ξεκινώντας από το τρίτο του κουμπί
Πάντα από το τρίτο
Να το αφήνεις έτσι ανοιχτό να χάσκει

Και να τυλίγεις τα μικρά σου χέρια γύρω μου θυμάμαι εσένα
Και να γαντζώνεσαι απ’ τις πλάτες μου θυμάμαι εσένα
Και να κρεμιέσαι απ’ τα μάτια μου θυμάμαι εσένα
Και να αφήνεσαι στα λόγια μου θυμάμαι εσένα

Με το κεφάλι σου στο στήθος μου
Με τ’ άσπρο μου πουκάμισο ανοιχτό
Με το αυτί σου στην καρδιά μου
Με την ανάσα σου στο στήθος

Ένα να γίνονται
Ένα πουκάμισο ανοιχτό
Δυο σώματα
Ένα κορμί...Σ’ ένα πουκάμισο που χώρεσε λευκό...

αγνώστων λοιπών στοιχείων ποιητού...

2008-08-13T16:25:00.002+03:00

Χερούλι
Ερμής Δεμβέργης

Τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς μου
Έπαψα να ζητάω ένα χερούλι να πιαστώ
Τώρα σαν τον πνιγμένο απ’ τα μαλλιά μου
Πιάνομαι και τραβιέμαι στο βυθό να πνιγώ.

Η τραγικότητά σου είναι γελοία
Το ίδιο γελοία με την καρδιά σου
Το ίδιο γελοία με το μυαλό σου

Οι σακάτικοι προβληματισμοί μου
Διαθέτουν την λεπτότητα των βράχων
Στις άκρες των γκρεμών
Στα χέρια της που μάγκωσαν την ψυχή μου
Και στα μάτια του μίσους που τρώει και στέργει τα μυαλά

Η τραγικότητά σου είναι γελοία
Το ίδιο γελοία με την καρδιά σου
Το ίδιο γελοία με το μυαλό σου

Είμαι εδώ και είμαι εκεί μια ολόκληρη μισή ζωή
Αιθεροβάμων και σκουλήκι
Σ’ ένα αερόστατο
Μια τρώγλη
Ζω στα μεσοδιαστήματα
Περιμένωντας μια ζωή μία απόφαση
Μια εξέλιξη

...

Ή ένα τέλος;

Ο Μεσίας που περιμένει έχει ήδη περάσει
Δεν τον πίστεψες
Και σταύρωσες μαζί μ’ Αυτόν τη ζωή σου
Την φτηνά πουλημένη

Εσύ δε φταίς. Κι αυτή δε φταίει.

Αυτός ο τύπος με την κάπα που περνάει...

2008-08-13T16:06:00.004+03:00

Τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά μου
Θα τον διαβώ ρίχνοντας στη πλάτη
Σαν κάπα βαριά
Αγάπες παλιές ατέλειωτες
Που ακόμα με παιδεύουν
Αγάπες του παρόντος τελειωμένες
Που ακόμα με κρατούν

Το δρόμο μπροστά θα αφήνω πίσω
Μέτρο μέτρο
Βήμα βήμα

Με την πλάτη στον κόσμο
Και τη μοναξιά αυτού που γνωρίζει
Τον πόνο και τον δρόμο

Το τίποτα είναι πιο πολυ απ’ το λίγο...
Γι’ αυτο τα ζητησα ολα

περί σχέσεων και άλλων κουλών

2008-08-06T12:22:00.004+03:00

κάθομαι εγώ τώρα και αναλογίζομαι, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα μαλακίας που μας περικυκλώνει, τις ανθρώπινες σχέσεις σε κάθε επίπεδο. ερωτικές, φιλικές, επαγγελματικές, και τις άλλες. και προσπαθώντας να τις κωδικοποιήσω και να τις εντάξω σε κάποιου είδους λογική διαπιστώνω το μέγεθος της δική μου βλακείας το απροσμέτρητο. είναι σα να προσπαθείς να βάλεις σε τάξη την αταξία του σύμπαντος.

δεν ξέρω αν εγώ είμαι από το διάστημα ή αν πράγματι ζούμε μέσα σε μια μάζα περιρρέουσας βλακείας που μας κυριεύει και μας εξουσιάζει όλο και πιο πολύ. ίσως οι σκέψεις μου είναι απλώς μία συλλογική προβολή στην κοινωνία της κατάδικής μου βλακείας. αλλά γαμώ το κέρατό μου δεν βγάζω άκρη με τίποτα. και σε κανένα επίπεδο...

είμαστε τελικά μια περίπλοκη σκατομηχανή με χιλιάδες προβλήματα, θέματα, ανασφάλειες, συμπλέγματα. κι αυτά τα ίδια που προσπαθώ εγώ τώρα με ξύλα και πέτρες να αντιμετωπίσω, τα πολέμησαν άνθρωποι με εγκεφάλους πυρηνικές κεφαλές αιώνες και αιώνες πριν από μένα με πενιχρά έως αξιοθρήνητα αποτελέσματα...

που πας ρε καραμήτροοοο;;;;